بنی آدم اعضای یکدیگرند / که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به ‌درد آورد روزگار / دگر عضوها را نماند قرار

تمام ایران امروز در سوگ از دست دادن فرزندان خویش است. فرزندانی زحمت‌کش و پاک‌سرشت. مردانی که برای یک زندگی شرافتمندانه چنین مخاطراتی را متحمل شدند و هیچ‌گاه باری بر جامعه نبودند. مردان توانمندی که از دل سیاهی معدن روسپید بیرون می‌آمدند. آنان با کار و تلاش طاقت‌فرسا به سپیدارهای استواری بدل شدند که حیاتشان موجب آبادانی ایران‌شهر بود و مرگشان مایه افتخار فرزندان ایران. برق چشمانشان و بازوان فولادینشان نشان از عزمی بی‌ادعا داشت که کوه را به کرنش وا می‌داشت.
اینک، ما در برابر این عزیزان آرمیده بر ابرِ رحمت خدایی فروتنانه تعظیم می‌کنیم و به دستهای بخشنده و قلبهای گرم و پیشانی بلندشان درود می‌فرستیم.
اینجانب به عنوان یک ایرانی و به سهم خود، با خانواده جانباختگان عزیز همدردی می‌کنم و در غمِ آنان شریک هستم و برای خانواده سرافراز آنان بردباری و پاداش نیکو از درگاه خداوند منان آرزومندم.