، در روزهای اخیر، بسیار در مورد مذاکرات ایران و آمریکا با میانجی گری پاکستان شنیده ایم. مذاکراتی که در بحبوحه آتش بس دو هفته ای میان تهران و واشینگتن در جریان بوده و بسیاری به آن چشم دوخته اند و می خواهند بدانند آیا می تواند به نتایج ملموسی ختم شود یا خیر. 

با این همه، حداقل به دو دلیل عمده دستیابی به یک توافق در قالب مذاکرات مذکور با توجه به رویکردهای دولت آمریکا چندان در دسترس به نظر نمی رسد. 

اول اینکه دولت آمریکا و شخص رییس جمهور این کشور یعنی دونالد ترامپ در مذاکرات، رویکردهای حداکثری دارند. این بدان معناست که عرصه را صرفا برای طرح درخواست های زیاده خواهانه از ایران می بینند و هیچ توجهی به این موضوع ندارند که ایران هم دغدغه های منطقی در حوزه منافع و امنیت ملی خود دارد. 

همین موضوع خود یک چالش بزرگ در قالب مذاکرات است. مذاکرات منطقی باید معطوف به منافع هر دو طرف مذاکره باشد نه اینکه یک طرف خود را در موقعیت دیکته کردن به دیگری ببیند. البته که ایران نیز به هیچ وجه پذیرای این جنس از مذاکره نیست و بارها هم این مسأله را اعلام کرده است. 

نکته دوم اینکه آمریکا در شرایطی از مذاکره با ایران حذف می زند که سایه تهدید خود را روز به روز بر سایه کشورمان گسترده تر می کند. باید از ترامپ و کلیت دولت آمریکا پرسید که کدام دولتی حاضر می شود به مذاکره زیر سایه تهدید تن بدهد؟ آیا اساسا نتیجه یکچنین مذاکره ای به فرض انجام گرفتن، پایدار خواهد بود؟ 

اگر اصل مسأله این است که دو طرف مذاکره کنند و مشکلات بین خود را حل کنند، باید گفت این مسأله نیازمند حسن نیت و نه تهدید است. همینکه دولت آمریکا حاضر نیست حسن نیت نشان دهد و منطقی و عادلانه وارد مذاکره شود خود یک چالش بزرگ در مسیر هرگونه مذاکره معنادار و مثبتی است. از این رو همگان باید هوشیار باشند و توجه داشته باشند که دشمن، بدعهد است و تکیه بر قدرت ملی است که می تواند حافظ منافع و امنیت ملی ایران باشد.