، هنوز زمان زیادی از اقدام تروریستی اخیر دولت آمریکا در حمله به ونزوئلا و ربایش نیکلاس مادورو رئیس جمهور این کشور نمی گذرد. رویدادی که توجهات گسترده بین المللی را به خود جلب کرده و با بازتاب های مختلفیی همراه شده است. شمار زیادی از ناظران و تحلیلگران این حرکت دولت آمریکا را نمودی عینی از رویه های امپریالیستی آن توصیف کرده و خواستار توقف این قبیل حرکت های مافیایی شده اند.

حتی برخی نشریات غربی نظیر نیویورک تایمز به صراحت اذعان کرده اند که دخالت دولت ترامپ در ونزوئلا، نپخته و غیرمنطقی و البته خطرناک است. با این همه، ورای تمامی این تحلیل و تفسیرها، اینطور به نظر می‌رسد که این رویداد، حامل نکات و پیام های معناداری برای منطقه آمریکای لاتین نیز است. منطقه ای که به نظر می‌رسد در ادامه شاهد تشدید تحرکات نظامی و امنیتی واشینگتن باشد. در این رابطه توجه به دو مولفه ضروری به نظر می رسد.

اول اینکه ترامپ و متحدانش تنها اندکی پس از ربایش مادورو شروع به تهدید کشورهایی نظیر کلمبیا و مکزیک و کوبا کردند. به طور خاص خاص تحلیلگران معتقدند که نظام سیاسی کوبا به دلیل وابستگی بالا به نفت ونزوئلا، با مشکلات جدی در ادامه راه رو به رو خواهد شد. حتی لیندسی گراهام از سناتورهای جمهوریخواه به طور مستقیم به کوبا اشاره کرده و تاکید نموده که سقوط نظام سیاسی این کشور هم در دستورکار واشینگتن است.

درر مورد کلمبیا و مکزیک وضعیت تا حدی متفاوت است و آن ها اقتصادهای مقاوم‌تری دارند با این حال مساله اصلی این است که دولت آمریکا آن ها را هم تسلیم محض خود می خواهد. حال در این شرایط، بیراه نیست اگر بگوییم منطقه آمریکای لاتین وارد دوره ای از آشوب و هرج و مرج طلبی شده که در قالب آن آمریکا سعی دارد خود را به اذعان رسانه های غربی، به بازیگر اول و قدرتمند نیمکره غربی تبدیل کند.

نکته دوم اینکه آنچه آمریکا در مورد ونزوئلا به نمایش گذاشت در نوع خود می تواند مقدمه ای برای تشدید اتحادها و ائتلاف ها در منطقه آمریکای لاتین نیز باشد. به بیان ساده تر، طیف کشورهای مستقل در آمریکای لاتین بیش از گذشته به سمت همگرایی حرکت خواهند کرد تا از وقوع سناریوهای ناخواسته علیه خود جلوگیری کنند. آنچه واضح است، آمریکا در پی به راه انداختن یک دومینو در آمریکای لاتین به نفع خود است و اگر صف کشورهای متحد در آمریکای لاتین تقویت نشود، واشینگتن فرصت های بی‌بدیلی را پیش روی خود خواهد دید تا دستورکارهای توستعه طلبانه اش را به پیش برد. موضوعی که آن نیز می تواند جلوه ای از افزایش نظامی‌گری و امنیتی‌سازی در محیط بین المللی باشد.