، روز جهانی پرستاری فرصتی است برای قدردانی از کسانی که در خط مقدم سلامت، بی‌وقفه خدمت می‌کنند. 

به همین مناسبت، به بیمارستان خانواده تهران رفتیم تا با پرستارانی گفت‌وگو کنیم که شغلشان نه تنها دشوار  بلکه در شرایط بحرانی و حتی جنگ، نیازمند شجاعت، استقامت و روحیه بالا است.

 پای درد دل آن‌ها نشستیم و تجربه‌های واقعی از خدمت در سخت‌ترین شرایط را شنیدیم.

خدمت در جنگ رمضان با استرس و تعهد همراه بود

مریم فرجادپور، پرستار بخش ویژه بیمارستان خانواده، در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی خبرگزاری موج، درباره دشواری‌ها و شیرینی‌های شغل پرستاری در زمان جنگ اظهار داشت: خدمت به بیماران و کمک کردن به دیگران واقعاً حس خوبی به انسان می‌دهد، اما سختی‌های خودش را هم دارد. استرس شغلی همیشه هست، مخصوصاً وقتی بیمار بدحال می‌شود یا بیمار جوانی در شرایط بحرانی است؛ این موضوع حال ما را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.

وی درخصوص تجربه حضور در زمان جنگ افزود: جنگ ۱۲ روزه اخیر به نسبت جنگ رمضان خیلی سبک بود و اصلاً قابل مقایسه نبود. اما در جنگ رمضان شرایط واقعاً سخت بود. ما به خاطر تعهد شغلی مجبور بودیم با نگرانی، ترس و لرز سر کار حاضر شویم و خانواده‌هایمان هم همراه ما بودند.

فرجادپور در ادامه به آسیب‌های ناشی از حملات اشاره کرد: آن پادگان کنار بیمارستان که مورد حمله قرار گرفت، خیلی آسیب دید. ما شیفت بودیم و مجبور بودیم بیماران بخش ویژه که سطح هوشیاری پایینی داشتند را سریع به مکان‌های امن منتقل کنیم. این کار بسیار دشوار بود، چون بیماران همکاری لازم را نداشتند و شرایط روحی و جسمی آن‌ها حساس بود.

وی با تأکید بر استرس‌های مداوم در زمان جنگ گفت: از زمان جنگ، همه چیز همراه با استرس بود. حتی لحظات خوب و خاطره‌انگیز با بیماران نیز تحت تأثیر اضطراب و فشار کاری قرار داشت. با این حال، خدمت به بیماران و همراهی در شرایط سخت، حس تعهد و مسئولیت ما را تقویت می‌کرد.

فرجادپور در پایان تأکید کرد: حضور در بخش ویژه بیمارستان در چنین شرایطی، تجربه‌ای فراتر از کار روزمره است و یادآور تعهد، شجاعت و انسان‌دوستی پرستاران در زمان بحران‌های ملی و جنگی است.

خدمت در کنار بیماران در شرایط جنگ، تجربه‌ای پر استرس و دشوار

 یکی از پرستاران بخش ICU بیمارستان خانواده در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی خبرگزاری موج، ضمن بازگو کردن تجربه حضور در شیفت‌های پرتنش در زمان جنگ گفت: آن روزی که منطقه اطراف بیمارستان هدف حمله قرار گرفت، من شیفت نبودم اما همکارانم حضور داشتند و شرایط بسیار پر استرس بود. مجبور شدند بیماران را از داخل بخش به محوطه امن بیمارستان منتقل کنند، کاری که با توجه به وضعیت حساس بیماران بسیار دشوار بود.

وی با بیان اینکه استرس شغلی پرستاری به خودی خود زیاد است، افزود: اضافه شدن استرس ناشی از جنگ، شرایط را بسیار سخت کرده بود. با این حال خوشبختانه تا کنون آسیبی به بیمارستان وارد نشده است و توانستیم بیماران را در امنیت نگه داریم.

این پرستار ادامه داد: در چنین شرایطی، مهم‌ترین کار ما همراهی و همدردی با بیماران است. با بیمارانی که بیدار بودند صحبت می‌کردیم و می‌گفتیم که آن‌ها را به مکان امن منتقل خواهیم کرد و نگران نباشند. تلاش می‌کردیم حداقل از نظر روحی شرایطشان بدتر نشود و هیچ حمله قلبی یا تنفسی برایشان رخ ندهد.

وی همچنین به فشار روانی خانواده‌ها اشاره کرد: من خودم یک پسر کوچک کلاس اول دارم. هر بار صدای پدافند یا جنگنده می‌آمد، او بسیار می‌ترسید و مدام زنگ می‌زد و گریه می‌کرد که من را به خانه بیاورند. ترکیب نگرانی شغلی و اضطراب خانواده‌ها واقعاً فشار زیادی ایجاد می‌کرد، اما ما باید کنار بیماران می‌ماندیم و آرامش می‌دادیم.

این پرستار بخش ICU تأکید کرد: خدمت در چنین شرایط دشوار، نیازمند فداکاری، حضور ذهن و همدلی با بیماران و خانواده‌هاست و تجربه‌ای است که هر پرستار با تمام وجود آن را حس می‌کند.

خدمت در میدان جنگ، تجربه‌ای سخت اما شیرین

امیری در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی خبرگزاری موج درباره انتخاب شغل پرستاری و تجربه خود در ارتش اظهار داشت: پرستاری شغل بسیار سختی است و نیازمند احساس مسئولیت بالا و استحکام روحی است. فشار جسمانی این شغل نیز زیاد است و افرادی که این مسیر را انتخاب می‌کنند، تحت فشار روحی و جسمانی زیادی قرار دارند.

وی با اشاره به جذابیت‌های شغل پرستاری افزود: با این حال، لحظاتی که یک بیمار با پای خود بخش را ترک می‌کند یا بیماری را از مرگ نجات می‌دهی، حس شیرینی دارد و لذت‌بخش است. به همین دلیل است که من وارد این شغل شدم و به آن علاقه‌مند هستم.

امیری تجربه حضور در مناطق جنگی را نیز بخشی از مسیر خدمت خود دانست و گفت: شرایط سختی بود و نیاز به از خودگذشتگی زیاد داشت. با وجود ترس و استرس ناشی از صدای پدافندها و جنگنده‌ها، تلاش کردیم آرامش خود را حفظ کنیم و با شوخی و بگو بخند روحیه‌مان را بالا نگه داریم تا بیماران نیز استرس نداشته باشند.

وی در پایان تأکید کرد: با وجود اینکه بسیاری از مردم به دلیل شرایط موجود منطقه را ترک کردند، ما ایستادیم و به مردم خدمت کردیم

پرستاران بیمارستان خانواده تهران نشان دادند که شغلشان فراتر از یک حرفه است؛ آن‌ها با از خودگذشتگی، صبر و مهربانی، در کنار دشواری‌های جسمی و روحی، نقش حیاتی در نجات جان انسان‌ها دارند. گفت‌وگو با آن‌ها یادآوری می‌کند که تقدیر از پرستاران، تنها به روزی خاص محدود نمی‌شود، بلکه باید همواره همراه با قدردانی و احترام باشد.