به اعتقاد وی وقتی تعداد قابل توجهی از شرکت های هواپیمایی منطقه هر یک به تنهایی بیش از ۲۰۰ فروند هواپیمای فعال دارند، ناوگان ایران با ۱۵۰ هواپیمای آماده پرواز شانس چندانی نخواهد داشت.

این کارشناس صنعت هوایی ادامه داد: اگر بنا باشد هر یک از شرکت های ایرانی به طور مستقل در فرایند رقابت حاضر شوند اوضاع از این نیز پیچیده تر خواهد بود. در حال حاضر جز یک یا دو شرکت هواپیمایی ایرانی، دیگر شرکت ها تنها حدود ۱۰ یا حتی کمتر از آن هواپیمای فعال دارند و این رقم عملا شانسی برای رقابت با غول های منطقه باقی نمی گذارد.

بشارتی یکی از اصلی ترین راه حل های برون رفت از این فضا را مدیریت صحیح منابع مالی و حمایت از ایرلاین ها دانست و گفت: نه در ایران که بسیاری از کشورهای توسعه یافته نیز وقتی قصد داشتند شرکت های هواپیمایی خود را در سطح جهانی مطرح کنند ابتدا حمایت هایی از سوی دولت صورت گرفت و سپس فضای استقلال آنها فراهم شد.

به گفته وی با کنار رفتن شرط هایی چون لزوم خرید هواپیمای ملکی یا بلوکه کردن سرمایه ها نزد حسابی دولتی می توان گام های نخست در بهبود شرایط شرکت های ایرانی را برداشت و البته پس از قدرت گرفتن آنها نه تنها از ایرلاین ها کمک گرفت که در حاشیه فعالیت های آنها امکان فعال کردن دیگر صنایع و بخش ها نیز وجود دارد، مانند آنچه امروز در فرودگاه های کشورهایی چون قطر و امارات متحده عربی دیده می شود و امکان تکرار آن در ایران وجود دارد.