به گزارش خبرگزاری موج، حسینعلی امیری روز پنجشنبه در همایش فصلی خانه احزاب ایران با بیان اینکه سابقه حزب و حزب گرایی در ایران به انقلاب مشروطیت بازمی گردد، گفت: حزب به معنای واقعی آن تا پیروزی انقلاب اسلامی وجود نداشت در حالی که همه می دانند تمرکز قدرت در دست یک نفر به استبداد منجر می شود اما پس از انقلاب با رعایت اصل تفکیک قوا در قانون اساسی جمهوری اسلامی، فضایی به وجود آمد که رئیس جمهوری با رای مستقیم مردم انتخاب و حتی رهبری هم به شکل مستقیم یا غیرمستقیم با رای مردم گزینش می شود.
وی افزود: سال 57 سرآغاز حضور مردم برای تشکیل گروه ها و احزاب سیاسی بود و مردم فارغ از اینکه چه دین، مذهب و قومیتی دارند و اهل کجا هستند با کاریزمای امام (ره) توانستند کنار هم قرار گیرند و انقلاب را رقم بزنند.
امیری ادامه داد: احزاب پس از انقلاب به دسته هایی چون لیبرال ها، چپ گرا و انقلابی تقسیم می شدند که بارزترین حزب انقلابی، حزب جمهوری اسلامی بود و ما در زمانی که با تعدد احزاب در کشور مواجه بودیم، شاهد کجروی برخی از این احزاب و دست به اسلحه بردن آنان شدیم؛ در حالی که اولویت اول نظام در آن زمان رسیدگی به وضعیت جبهه‌ها و جنگ بود.
معاون پارلمانی رئیس‌جمهوری افزود: بعد از سال های دهه 60 و با پایان یافتن جنگ، فصل جدیدی از فعالیت احزاب آغاز شد که دوره قاعده مند شدن احزاب بود و از این مرحله نقش حزبی احزاب پررنگ تر شد.
وی تاکید کرد: احزاب در سه دهه گذشته در تثبیت نظام جمهوری اسلامی و مردم سالاری نقش داشتند هرچند که امروز با آنچه که از آنان انتظار داریم، فاصله وجود دارد.
امیری با بیان اینکه دوره اصلاحات، دوره توسعه سیاسی و تقویت احزاب بود، اظهار کرد: در دوران آقای خاتمی، شاهد تقویت احزاب بودیم در حالی که بعد از پایان ریاست جمهوری ایشان، دیدیم که وضعیت خاصی برای احزاب پیش آمد و خانه احزاب هم تعطیل شد چرا که هنوز فرهنگ تحزب در کشور شکل نگرفته بود.
معاون پارلمانی رئیس جمهور تاکید کرد: در چهار سال گذشته با توجه آقای روحانی به موضوع تحزب، خانه احزاب مجدداً شکل گرفته است و ما به دنبال اصلاح قانون فعالیت احزاب رفتیم اما ما هنوز تا اینکه به مقصد نهایی در مورد احزاب برسیم راه زیادی در پیش رو داریم.
امیری تاکید کرد: اگر احزاب قدرت بیشتری داشتند آن وقت بخشی از هزینه‌هایی که امروز نظام در انتخابات پرداخت می کند، پرداخت نمی کرد و آنان با تربیت نیروهای شان فضایی را ایجاد می کردند که تایید و رد صلاحیت ها بر دوش نظام نباشد بلکه پیش از آن، خود احزاب نیروهای شان را تایید و رد می کردند.