، در ماه های اخیر و البته در وضعیت کنونی، تحت تاثیر جنگ و تشدید فشارهای اقتصادی علیه کشورمان، شاهد سخت‌تر شدن معیشت مردم بوده‌ایم. در این راستا، درآمد خانوارها به نحو ملموسی از رشد تورم عقب مانده و زندگی را برای طیف‌های قابل توجهی از مردم ایران سخت کرده است. در این راستا، توجه به معیشت حداقلی‌بگیران در کشورمان، از اهمیت زیادی برخوردار می شود. بر پایه آنچه در سال ۱۴۰۵ شاهد بودیم، حداقل دستمزد پایه برای سال مذکور، به ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان رسید. این یعنی افرادی که این حقوق را دریافت می کنند، دستمزدشان به صورت روزانه معادل با خرید یک و نیم کیلو مرغ است.

این آمار حداقل به ۲ دلیل محوری، نگران‌کننده است و نیاز به رسیدگی فوری دارد.

اول اینکه وقتی دستمزد حداقلی‌بگیران به صورت روزانه برای خرید یک و نیم کیلو مرغ کافی است، این مساله بدان معناست که افراد برای طیف متنوعی از نیازهای خود نیازمند هستند و در زندگی با چالش های جدی رو به رو می شوند. به هر حال افراد در شرایط کنونی اقتصادی کشور باید بتوانند سایر نیازهای خود نظیر مسکن، مواد غذایی، آموزش فرزندان، و تفریح و غیره را نیز برآورده کنند. این در حالی است که حداقلی‌بگیران کشورمان از این ظرفیت برخوردار نیستند.

نکته دوم اینکه در شرایط فعلی که مردم کشورمان با همه اشکال ممکن پای ایران و مقاومت در برابر دشمنان ایستاده‌اند، باید با ارائه ابتکارها و تلاش های جدی در حوزه اقتصادی، از معیشت مردم حمایت و حراست فعالانه کرد. این مساله خود بخشی زیادی از توطئه های دشمنان علیه ایران را خنثی و موجب تقویت بنیان های وحدت و انسجام ملی در ایران می شود. در این رابطه، بسیاری معتقدند که تیم اقتصادی دولت، باید ابتکارهای متنوعی را برای حمایت از معیشت حداقلی بگیران در دستورکار داشته باشد. اساسا در چنین شرایطی است که تصمیمات ابتکاری و جهادی در حوزه اقتصادی، مورد نیاز است و برای گرفتن این قبیل تصمیمات، نباید تردیدی به خود راه داد.

از یاد نبریم که وقتی اقشار ضعیف شاهد کنشگری فعال دولت در حمایت از معیشتشان باشند، این موضوع خود می تواند سرمایه اجتماعی نظام حکمرانی در کشورمان را تقویت کند. مساله ای که در شرایط فعلی ایران، یکی از نیازهای الزامی و راهبردی کشورمان است.