، همزمان با قطعی شدن امضای تفاهمنامه پایان جنگ میان ایران و آمریکا، بسیاری سعی در واکاوی ماهیت این رویداد و به طور خاص خوانش روندهای آتی تحولات دارند. در این میان، تقریبا اغلب ناظران و تحلیلگران معتقدند ایران به یک پیروزی بزرگ دست یافته زیرا در نهایت دولت آمریکا که خواهان سقوط نظام سیاسی ایران بود مجبور شد با همان نظام سیاسی مذاکره کند و بسیاری از شروط آن را در میز مذاکره بپذیرد.

با این همه، واقعیت این است که در فضای آتش بس و پایان جنگ، نظام حکمرانی کشورمان به طور خاص باید ۳ اولویت مهم را مد نظر داشته باشد.

اول اینکه باید به صورت جدی از فعالان بخش تولید و کسب و کارهای گوناگون حمایت کرد. این حرکت می تواند هم اطمینان خاطر عمومی در مورد فراوان بودن کالاها و خدمات مورد نیاز مردم را افزایش دهد و هم از آسیب‌رسیدن بیش از پیش به درآمد خانوارها در نتیجه جنگ و دیگر تبعات مرتبط با آن، جلوگیری کند. هرچه بخش تولید، پویاتر و قوی تر در میدان باشد و از آن حمایت شود، بسیاری از توطئه های دشمنان نیز به شکست خواهند انجامید و سرانجام خوبی نخواهد داشت.

مساله دوم اینکه ایران باید ورای آب های جنوبی خود و تنگه هرمز و کشتیرانی در این منطقه، کریدورهای ارتباطی دیگری را نیز فعال کند تا در صورت هرگونه جنگ افروزی جدید علیه کشورمان، دشمنان در ضربه زدن به منافع ملی ایران شکست سنگین‌تری بخورند. در واقع، اگر این سناریو عملیاتی شود، تاب آوری ایران در مواجهه با هرگونه خصومت ورزی جدید به شدت افزایش خواهد یافت و در نقطه مقابل، سطح آسیب پذیری دشمنان کشورمان به نحو چشمگیری تشدید خواهد شد. باید از تمامی ظرفیت های مرتبط با جغرافیای ایران جهت متنوع کردن کانال‌های ارتباط ایران با جهان خارج استفاده کرد و صرفا محدود به کشتیرانی در آب های جنوب کشورمان نباشیم.

و نکته سوم اینکه سطح حمایت های دولت از مردم نیز به طرق مختلف باید افزایش یابد. مردم در جریان جنگ تحمیلی سوم از منظر اقتصادی متحمل برخی آسیب ها شدند و اکنون زمان است که دولت به پاس زحمات و وحدت مردم ایران، در حوزه اقتصادی بیش از پیش از آن ها حمایت کند و از آن ها قدردانی کند. در این رابطه نیز لازم است که ابتکارهای مختلفی از سوی دولت ارائه شوند.