، به تازگی و در پی اقدام تجاوزکارانه رژیم اشغالگر قدس در حمله به ضاحیه بیروت، شاهد عملی شدن وعده ایران و هدف قرار دادن مناطق شمالی و مرکزی فلسطین اشغالی و همچنین مسدود شدن تنگه های هرمز و باب المندب بودیم. رویدادی که با بازتاب های بین المللی گسترده ای رو به رو شد و البته که به اذعان بسیاری از ناظران و تحلیلگران، تا حد زیادی اعتبار و موقعیت بین المللی کشورمان را ارتقا بخشید. در حقیقت، ایران نشان داد که در  عمل به وعده های خود هیچ تردیدی به دل راه نمی دهد و اهرم های متنوعی را نیز در این رابطه در اختیار دارد.

با این همه، یکی از موضوعاتی که در همین بحبوحه باید مورد توجه قرار گیرد و بررسی شود، نقش پشت پرده آمریکا در جریان تحولات اخیر است.

واقعیت این است که رژیم صهیونیستی اساسا بدوم مجوز و اجازه دولت آمریکا، دست به اقدامات بزرگ نمی زند. اینکه اسرائیل بدون هماهنگی با آمریکا دست به حمله علیه ضاجیه بیروت زده باشد، مساله ای نیست که بتوان به آسانی ان را قبول کرد. حتی همین حالا در دولت آمریکا برخی چهره ها به صراحت اقرار می کنند که این حمله با کاخ سفید هماهنگ شده بود. در واقع، به نظر می رسد دولت آمریکا در پشت پرده سعی داشته اراده و قاطعیت محور مقاومت را بیازماید و زمینه را برای اقدامات آتی خود علیه این محور فراهم کند.

ورای این ها، از یاد نبریم که دولت آمریکا به دلیل شکست از ایران در جنگ رمضان، سرمایه سیاسی لازم و کافی جهت ماجراجویی جدید علیه کشورمان را هم ندارد. از این رو، کاخ سفید طبق معمول از عنصر نیابتی خود یعنی رژیم اشغالگر قدس بهره می گیرد و دستورکارهای جنگ طلبانه خود را از این رهگذر دنبال می کند. تردیدی نیست که اگر دولت آمریکا و شخص ترامپ زمینه های لازم برای ماجراجویی مستقل علیه ایران را داشتند و از شکست های بزرگتر هراسی نداشتند، چنین می کردند و به ایران ضربه می زدند.

و در نهایت اینکه دولت آمریکا در مواجهه با جبهه مقاوموت هر اقدام خصمانه ای را انجام می دهد اما نقض آتش بس از سوی اسرائیل را پدیده ای عادی و حتی در بسیاری از موارد، حق این رژیم ارزیابی می کند. این همان چیزی است که نه ایران و نه جبهه مقاومت زیر بار آن نرفته و نمی روند. روند تحولات اخیر نیز به عینه این مساله را به همگان نشان داده است. این موضوع به عینه از شکل‌گیری روندهای تازه در عرصه معادلات راهبردی منطقه غرب آسیا حکایت دارد.