، در روزهای اخیر و همزمان با نزدیک شدن به زمان برگزاری انتخابات ریاست جمهوری هشتم تیرماه کشورمان، شاهد اوج‌گیری قابل‌توجه رقابت‌های انتخاباتی میان شش نامزد نهایی انتخابات بوده‌ایم. در این راستا، آن‌ها با حضور در برنامه‌های گوناگون و به‌ویژه مناظرات تلویزیونی، به تشریح طرح و برنامه‌های خود برای اداره کشور پرداخته و می‌پردازند و از این رهگذر بر آن هستند تا خود را به مثابه افرادی با صلاحیت و کارآمد در قیاس با دیگر رقبا معرفی کنند و سبد رأی خود را بیش از پیش تقویت کنند.

با این همه، در بحبوحه رقابت‌های انتخاباتی، شاهد طرح برخی وعده‌ها از سوی نامزدهای انتخاباتی هستیم که اگر نگوییم تحقق آن‌ها بعید است، باید اذعان کنیم که بسیار سخت و مشکل است. وعده‌هایی که افراد با طرح آن‌ها سعی دارند تا شانس خود برای حضور در پاستور را افزایش دهند و از این رهگذر پیروز انتخابات باشند. در این راستا، عمده این وعده‌ها در حوزه اقتصادی و در حوزه‌هایی نظیر قیمت حامل‌های انرژی و ارزان شدن آن‌ها یا افزایش قابل‌توجه مبلغ یارانه نقدی پرداختی به مردم کشورمان و... می‌شوند.

وعده‌هایی که از منظر اقتصادی، با چالش‌های جدی برای اجرای شد در کشورمان روبه‌رو هستند و تحقق آن‌ها با توجه به وضعیت اقتصادی فعلی کشورمان می‌تواند با خسارات و آسیب‌های جدی به ایران همراه باشد. وعده‌هایی که همان‌طور که پیش‌تر نیز گفته شد، هدفی جز جلب آرای مردم ندارند و ظرفیت‌های عملی آن‌ها برای تحقق بسیار محدود هستند. با این حال، طرح این قبیل وعده‌ها، با برخی هشدارها از سوی ناظران و تحلیلگران حوزه سیاسی و اجتماعی همراه بوده است.

این طیف‌ها به‌طور خاص به این مسئله اشاره دارند که تاکید بر برخی وعده‌های بزرگ و عدم‌تحقق آن‌ها در صورت پیروزی فردی از نامزدها که اقدام به طرح آن کرده، می‌تواند دو برونداد عینی را تولید کند که چندان برای کشور مفید نیستند.

اولا، همین‌که تحقق وعده‌های ارائه‌شده دشوار و مشکل و به بیان ساده‌تر، نشدنی باشد، سبب خواهد شد تا آن‌ها در عرصه عمل رنگ واقعیت را به خود نگیرند و در نتیجه این موضوع، سرمایه اجتماعی جریان حکمرانی در کشورمان به‌شدت تضعیف خواهد شد. در واقع، اعتماد مردم به نظام حکمرانی در کشورمان ضعیف می‌شود و این مسئله به هیچ عنوان یک مسئله ساده برای ایران نیست و چالش‌های جدی را برای منافع ملی کشورمان ایجاد می‌کند.

دوم اینکه وقتی فردی که وعده‌های رویایی و غیرممکن(به ویژه با توجه به شرایط اقتصادی کشور) مطرح می‌کند پیروز انتخابات شود، در زمان مواجهه شدن با این موضوع که تحقق وعده‌هایش شدنی نیستند، رو به طرح انواع و اقسام بهانه‌ها می‌آورد و از این رهگذر به‌دنبال توجیهِ عمل نکردن به وعده‌هایش خواهد بود. در سال‌های گذشته در موارد مختلفی شاهد بوده‌ایم که برخی مسئولان کشورمان دلیل عملی نشدن وعده‌های خود را این مطرح کرده‌اند که دیگران نگذاشته‌اند آن‌ها کار کنند.

رویکردی که با انتقادات جدی منتقدان همراه شده و از آن به مثابه یک راه فرار از سوی برخی افراد به‌منظور لاپوشانی گزاره عدم‌تحقق وعده‌های ارائه‌شده از سوی آن‌ها به مردم عنوان شده است. معادلاتی که همه و همه در نهایت حامل آسیب‌های جدی برای کشورمان خواهند بود. از این‌رو، نامزدهای انتخاباتی از همین حالا باید مراقب این مسئله باشند.