به گزارش خبرگزاری موج، هوشنگ ملایی بیان داشت: افت زیاد سطح ایستایی و روند نامطلوب کمی و کیفی آبدهی چاه‌ها، چشمه و قنات‌ها در اغلب دشت‌ها، به هم خوردن تعادل آبی و به تبع آن تعادل زیست محیطی حوزه‌های آبخیز، ناپایداری کشاورزی و در نهایت تشدید روند بیابان‌زایی در کشور معلول مستقیم بهره برداری بیش از حد از منابع آب زیر زمینی است.  

وی عنوان کرد: تغذیه مصنوعی آبخوان‌ها به روش پخش سیلاب در دشت‌ها راهکاری است که تاکنون در خیلی از مناطق کشور اجرا شده است. در این روش بانفوذ سیلاب به درون آبخوان علاوه برافزایش حجم مخزن و جلوگیری از روند شدید افت سطح آب زیرزمینی سبب کنترل سیل و حفاظت خاک نیز می‌شود.

ملایی در خصوص وضعیت دشتهای استان هرمزگان اظهارداشت: عمده دشتهای استان دارای بیلان منفی هستند و از لحاظ پتانسیل آب زیرزمینی ضعیف بوده و از نظر شوری نیز غیرقابل استفاده هستند.

وی با اشاره به افت سطح آب در دشت ها افزود : طی دو دهه خشکسالی آب دشت‌های استان بخصوص دشت کردی شیرازی حدود ۴۰ متر افت کرده است. در راستا حفاظت از منابع آب زیرزمینی و احیای دشت ها طرح های تغذیه مصنوعی متعددی در دست اجرا و مطالعه داریم.

ملایی با اشاره به طرح های در حال اجرا تصریح کرد: عملیات تکمیلی تغذیه مصنوعی شمیل و آشکارا در شهرستان حاجی آباد با پیشرفت  فیزیکی۷۰ درصدی، عملیات تغذیه مصنوعی دشت بنو در شهرستان پارسیان با پیش رفت فیزیکی ۸۰ درصدی و تغذیه مصنوعی لاورمیستان بستک در حال انجام است.

وی همچنین در خصوص طرح های در دست مطالعه افزود: طرح های تغذیه مصنوعی میناب، دهنگ فتوئیه، گزیر، کرمون، دهستان بالا و شهدادی نیز پس از مطالعات و بررسی های اولیه به زودی عملیات اجرایی آنها نیز آغاز خواهد شد.

ملایی کنترل و مهار سیلاب‌ها و ذخیره مقدار مازاد آن، به تعادل رسانیدن وضعیت آبخوان‌ها، جلوگیری از پدیده نشست زمین و استفاده از ظرفیت مخزن زیرزمینی برای ذخیره آب مازاد در فصل غیر زراعی را از جمله مزیت های اجرای این طرح‌ها ذکر کرد و افزود : با احداث حوضچه‌های تغذیه مصنوعی در این دشت ها تا حدود زیادی کاهش محسوس آب سفره های زیرزمینی را به تأخیر خواهد انداخت.

وی خاطرنشان کرد: وسعت دشتهای استان هرمزگان حدود ۲۰ هزار کیلومتر مربع است که منابع آب زیرزمینی و سطحی استقرار یافته در آنها جهت توسعه کشاورزی و سایر مصارف مورد استفاده قرار می گیرند.

به گزارش موج، در استان هرمزگان به طور متوسط سالانه از 1.5 میلیارد متر مکعب آب برداشتی از منابع آب زیر زمینی، بیش از ۹۰ درصد بخش کشاورزی و مابقی آن در بخش شرب، بهداشت  و صنعت مصرف می‌شود.