، نشست نقد و بررسی فیلم سینمایی «آلرژی» به نویسندگی و کارگردانی محمد داوود عسکری و تهیه‌کنندگی محمد کامبیز دارابی و احمد کاوری با حضور عوامل فیلم، مخاطبان و ناصر سهرابی به عنوان منتقد مهمان در پردیس سینمایی چارسو برگزار شد.

محمد داوود عسکری در ابتدای این نشست با اشاره به علاقه خود به جریان سینمایی «هنر و تجربه» درباره روند تولید این فیلم گفت که ساخت «آلرژی» به سال‌ها قبل بازمی‌گردد. به گفته او، فیلمبرداری این اثر از اسفند ۱۳۹۷ آغاز شد و در مدت حدود ۲۰ تا ۲۱ روز به پایان رسید، هرچند فاصله زمانی زیادی تا زمان اکران آن ایجاد شد.

این کارگردان همچنین از تأثیرپذیری خود از سینمای پرویز شهبازی سخن گفت و تأکید کرد که هنگام ساخت «آلرژی» به‌طور مشخص تحت تأثیر فیلم «نفس عمیق» بوده است. او با بیان اینکه به ژانر سینمای جاده‌ای علاقه دارد، توضیح داد که فضاهای خارج از محیط‌های شهری و لوکیشن‌های باز برایش جذاب‌تر است و همین نگاه در شکل‌گیری فضای فیلم نقش داشته است.

عسکری درباره ریتم روایت در «آلرژی» نیز توضیح داد که کند شدن ریتم فیلم پس از پرده اول تصمیمی آگاهانه بوده است. به گفته او، هدف این بوده که فیلم از فضای صرفاً پرتحرک و مبتنی بر تعقیب و گریز فاصله بگیرد و فرصتی ایجاد شود تا روابط میان شخصیت‌ها بیشتر شکل بگیرد و گروهی که در ابتدا حالتی چریکی و فراری دارند، به تدریج به جمعی شبیه یک خانواده نزدیک شوند.

او همچنین تأکید کرد که موضوع اصلی فیلم مهاجرت نیست، بلکه داستان درباره فرار است. به گفته عسکری، شخصیت‌های فیلم به دنبال مهاجرت نیستند، بلکه پس از یک درگیری با قانون تلاش می‌کنند از طریق منطقه‌ای مرزی از پیامدهای آن فرار کنند؛ بنابراین محور اصلی روایت «فرار از قانون» است، نه ترک کشور به قصد مهاجرت.

در ادامه این نشست، ناصر سهرابی منتقد سینما با اشاره به جایگاه گروه سینمایی «هنر و تجربه» گفت که اگر چنین بستری در کنار جریان اصلی سینما وجود نداشته باشد، بسیاری از فیلم‌های مستقل امکان نمایش و دیده شدن پیدا نمی‌کنند. او «آلرژی» را فیلمی دانست که از همان ابتدا ذهن مخاطب را درگیر می‌کند و در قالب یک اثر جاده‌ای تلاش دارد توجه مخاطب را به خودِ مسیر و تجربه سفر جلب کند؛ مسیری که گاهی ممکن است پیش از رسیدن به مقصد به یک تراژدی تبدیل شود.

سهرابی همچنین به کم‌توجهی سینمای ایران به ژانر جاده‌ای اشاره کرد و گفت این نوع سینما چه پیش از انقلاب و چه پس از آن کمتر مورد توجه قرار گرفته، در حالی که ساخت آن از دشوارترین گونه‌های سینمایی محسوب می‌شود. به باور او، «آلرژی» بیش از آنکه بر حادثه و هیجان تکیه داشته باشد، فیلمی درباره تفکر و تأمل است و همین ویژگی آن را در چارچوب سینمای اندیشمند «هنر و تجربه» قرار می‌دهد.

این منتقد در ادامه به حضور پررنگ موضوع مهاجرت در سینمای سال‌های اخیر اشاره کرد و گفت حتی در فیلم‌هایی که داستان آن‌ها ارتباط مستقیمی با مهاجرت ندارد، اغلب نشانه‌هایی از این موضوع دیده می‌شود. به گفته او، این مسئله پرسشی را مطرح می‌کند که چرا در بسیاری از آثار اجتماعی، شخصیت‌ها در نهایت در موقعیت ترک کشور قرار می‌گیرند.

در بخش دیگری از این نشست، روناک پور یادگار، بازیگر فیلم «آلرژی»، درباره تجربه حضور در این پروژه گفت در ابتدا تصور نمی‌کرد با اثری تا این اندازه دشوار روبه‌رو شود. او افزود که با گذشت زمان و بازبینی دوباره فیلم، به این نتیجه رسیده که بسیاری از انتخاب‌ها در روند ساخت اثر درست بوده است.

این بازیگر همچنین درباره تأثیر نقش بر مسیر حرفه‌ای خود توضیح داد که فضای کار و شخصیت فیلم تأثیر قابل توجهی بر نگاه او به بازیگری گذاشته و حتی در انتخاب‌های بعدی‌اش نیز اثرگذار بوده است. به گفته او، اگر امروز دوباره قرار بود این نقش را بازی کند، احتمالاً در برخی جزئیات بازی و تحلیل شخصیت تغییراتی ایجاد می‌کرد.

پور یادگار در بخش پایانی صحبت‌های خود به فاصله طولانی میان تولید و اکران فیلم اشاره کرد و گفت چنین تأخیری برای بازیگران و عوامل پروژه دشوار است، زیرا همه با امید دیده شدن اثر در زمان مناسب کار می‌کنند. او همچنین با اشاره به شرایط اکران فیلم گفت محدودیت‌های فضای مجازی و قطعی اینترنت باعث شده اطلاع‌رسانی درباره نمایش فیلم با دشواری روبه‌رو شود؛ مسئله‌ای که برای آثار مستقل و کم‌بودجه که امکان تبلیغات گسترده ندارند، چالش بزرگی محسوب می‌شود.