، در پیام محسن جوادی در پی درگذشت علی باباچاهی آمده است:

«درگذشت استاد علی باباچاهی، شاعر، نویسنده، منتقد ادبی و پژوهشگر برجسته کشور، موجب اندوه جامعه فرهنگی و ادبی ایران شد. او از چهره‌های تاثیرگذار شعر معاصر بود که سال‌ها با نوآوری، تدریس و فعالیت‌های مطبوعاتی به اعتلای ادبیات فارسی کمک کرد و همواره در کنار نسل جوان اهل قلم حضور داشت.

اینجانب این ضایعه را به خانواده محترم ایشان، دوستان، شاگردان و جامعه ادبی کشور تسلیت می‌گویم و برای آن مرحوم رحمت و مغفرت الهی و برای بازماندگان صبر و شکیبایی مسالت دارم.»

علی باباچاهی بعدازظهر دوشنبه، چهارم اسفند پس از دوره‌ای بیماری بر اثر ایست قلبی در بیمارستانی در کرج از دنیا رفت.

علی باباچاهی، شاعر و منتقد ادبی متولد سال ۱۳۲۱ در بندر کنگان استان بوشهر بود.

«در بی‌تکیه‌گاهی»، «جهان و روشنایی‌های غمناک»، «از نسل آفتاب»، «صدای شن»، «از خاک‌مان آفتاب برمی‌آید»، «آوای دریامردان»، «منزل‌های دریا بی‌نشان است»، «نم نم بارانم»، «عقل عذابم می‌دهد»، «قیافه‌ام که خیلی مشکوک است»، «رفته‌ بودم به صید نهنگ»،‌ «پیکاسو در آب‌های خلیج فارس»، «فقط از پریان دریایی زخم زبان نمی‌خورَد»، «هوش و حواس گُل شب‌بو برای من کافی‌ست»، «گُلِ بارانِ هزار روزه»، «دنیا اشتباه می‌کند»،‌ «بیا گوش‌ماهی جمع کنیم»‌، «به شیوه خودشان عاشق می‌شوند»، «باغ انار از این‌طرف است»، «در غارهای پُر از نرگس»،‌ «این کشتی پراسرار»،‌ «اتاق بر آب راه می‌روم»،‌ «قشنگی دنیا به همین است»‌، «آدم‌ها در غروب اسم ندارند» و «آئورا و دیگران من» از مجموعه شعرهای او هستند.