شایان فصیح‌زاده، طراح متن فیلم «پروانه»، در نشست خبری این فیلم که در کاخ رسانه چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر برگزار شد، در پاسخ به خبرنگار فرهنگی خبرگزاری موج در خصوص واقعی بودن قصه فیلم، اظهار داشت: قصه «پروانه» بخشی از ریشه‌های خود را از اتفاقات واقعی گرفته است، اما به‌طور قطع عناصر دراماتیک و تخیل نیز در شکل‌گیری روایت نقش داشته‌اند.

وی افزود: متن فیلمنامه به سمت یک روایت ذهنی حرکت می‌کند و فضای داستان بر شخصیت فردی با اختلالات روانی، از جمله اسکیزوفرنی، متمرکز است؛ موضوعی که شخصاً مطالعات زیادی درباره آن داشته‌ام و این مطالعات با توجه به پیشینه علمی پدرم که روانشناس بوده، عمق بیشتری پیدا کرده است.

فصیح‌زاده با اشاره به شکل‌گیری اولیه ایده فیلم گفت: چند سال پیش طرح اولیه‌ای را به محمد برزویی ارائه دادم و او برای ساخت این فیلم واقعاً جنگید. «پروانه» نخستین فیلم بلند برزویی است و این پروژه بدون هیچ‌گونه حمایت بیرونی و کاملاً با بودجه شخصی ساخته شده است.

وی با تأکید بر دشواری‌های مسیر تولید این اثر خاطرنشان کرد: شرایطی که همزمان با ساخت و نمایش فیلم برای ما پیش آمد، اصلاً قابل پیش‌بینی نبود، اما با وجود همه سختی‌ها، معتقدم این فیلم و سازندگانش شایسته هیچ‌گونه قضاوت ناعادلانه‌ای نیستند. محمد برزویی سال‌ها تلاش کرد تا بتواند اولین فیلم خود را بسازد و به مرحله اکران برساند.

طراح متن فیلم «پروانه»  گفت: خوشحالم که امروز در کنار عوامل فیلم و اصحاب رسانه هستم و امیدوارم این اثر مستقل، فارغ از حاشیه‌ها، مورد توجه منصفانه مخاطبان و منتقدان قرار بگیرد.

سرمایه اصلی هر فیلمساز مخاطب است، نه گیشه

محمد برزویی‌پور، کارگردان فیلم «پروانه»، در  این نشست  اظهار داشت: ما به‌عنوان فیلمساز فیلم می‌سازیم که دیده شود و سرمایه اصلی هر فیلمساز قطعاً مخاطب است. هرچند این فیلم با هزینه کاملاً شخصی تهیه شده، اما برای من بسیار مهم است که مخاطب با فیلم همراه شود.

وی با اشاره به دشواری‌های ساخت نخستین اثر سینمایی خود افزود: دوندگی برای ساخت فیلم اول آن‌قدر خسته‌کننده است که شاید بعد از این تجربه، نیاز به یک استراحت کوتاه داشته باشم، اما قطعاً به ادامه مسیر حرفه‌ای و ساخت آثار بعدی فکر می‌کنم.

برزویی‌پور در پاسخ به پرسشی درباره پایان‌بندی فیلم و احتمال ایجاد حس فریب‌خوردگی در مخاطب گفت: با این نقد موافقم. این نوع فیلم‌ها معمولاً در بار اول تماشا، مخاطب را بیشتر درگیر پیش‌برد قصه می‌کنند و ممکن است برخی نشانه‌ها کمتر دیده شود. ما برای این موضوع کاشت‌هایی در نظر گرفته‌ایم و معتقدم تماشای دوباره فیلم می‌تواند به درک بهتر لایه‌های پنهان آن کمک کند.

کارگردان «پروانه» با اشاره به انتخاب ژانر فیلم خاطرنشان کرد: از ابتدا می‌دانستیم که این اثر یک فیلم کاملاً عامه‌پسند نیست. «پروانه» در مرز ژانر جنایی و روان‌شناختی حرکت می‌کند و روایت آن از زاویه نگاه یک کاراکتر پیش می‌رود؛ به همین دلیل فرم، حرکت دوربین و فضای بصری همگی در خدمت محتوا طراحی شده‌اند.

وی درباره نقدهای مطرح‌شده نسبت به استفاده از حرکات دوربین، به‌ویژه در صحنه‌های بازجویی، توضیح داد: اگر این حرکات باعث ایجاد حس کلافگی در مخاطب شده، به‌نوعی به هدف نزدیک شده‌ایم؛ چراکه از ابتدا تصمیم داشتیم دوربین به‌تدریج از یک وضعیت ایستا به آشوب و سردرگمی برسد تا روان‌پریشی و بی‌قراری کاراکتر اصلی را به تصویر بکشد.