، فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت در یادداشتی نوشت: سیریک را نمی‌توان جدا از میناب دید. هنوز تصویر نیمکت‌هایی که باید محل آموختن و ساختن آینده کودکان این سرزمین می‌بود، از حافظه مردم ایران پاک نشده است. در میناب، دانش‌آموزانی که با کتاب و دفتر به مدرسه رفته بودند، قربانی حمله شدند و این‌بار در سیریک، مردمی که برای جشن و آغاز یک زندگی کنار هم نشسته بودند، هدف قرار گرفتند. یک‌جا کلاس درس به سوگ نشست و جای دیگر، خانه عروسی عزادار شد. میان آن نیمکت‌ها و این خانه، خط روشنی وجود دارد: قربانی‌شدن مردمی که نه در میدان نبرد، بلکه در متن زندگی روزمره خود حضور داشتند.

در کوهستکِ سیریک، خانواده‌ای برای آغاز یک زندگی گرد هم آمده بود. خانه با شادی میهمانان، صدای کودکان و آرزوهای یک زوج جوان روشن شده بود اما حمله آمریکا در چند لحظه مراسم عروسی را به صحنه‌ای از آوار، خون و سوگ تبدیل کرد. کسانی که برای تبریک گفتن آمده بودند، ناگهان در میان انفجار به جست‌وجوی عزیزانشان پرداختند و کودکی که باید سهمش از آن شب، شادی و بازی بود، قربانی خشونتی شد که هیچ توضیحی نمی‌تواند آن را توجیه کند.

آنچه در سیریک رخ داد و آنان که جشنشان به عزا تبدیل شد نامی داشتند؛ عضوی از یک خانواده بودند و زندگی و آینده‌ای داشتند که به ناحق از آنها گرفته شده است. هر مجروح نیز انسانی است که درد این حمله را تا سال‌ها با خود و خانواده‌اش حمل خواهد کرد. تقلیل این رنج به عباراتی مانند «اشتباه عملیاتی» یا «حادثه ناخواسته»، چشم بستن بر حقیقتی است که آثار آن بر پیکر کودکان و غیرنظامیان آشکار مانده است.

سیریک را نمی‌توان جدا از میناب دید. هنوز تصویر نیمکت‌هایی که باید محل آموختن و ساختن آینده کودکان این سرزمین می‌بود، از حافظه مردم ایران پاک نشده است. در میناب، دانش‌آموزانی که با کتاب و دفتر به مدرسه رفته بودند، قربانی حمله شدند و این‌بار در سیریک، مردمی که برای جشن و آغاز یک زندگی کنار هم نشسته بودند، هدف قرار گرفتند. یک‌جا کلاس درس به سوگ نشست و جای دیگر، خانه عروسی عزادار شد. میان آن نیمکت‌ها و این خانه، خط روشنی وجود دارد: قربانی‌شدن مردمی که نه در میدان نبرد، بلکه در متن زندگی روزمره خود حضور داشتند.

مدعیان دفاع از حقوق بشر باید پاسخ دهند کودکی که در مدرسه درس می‌خواند یا کودکی که در مراسم عروسی بازی می‌کند،چه تهدیدی برای یک قدرت نظامی به شمار می‌آید؟ چگونه می‌توان از دقت تجهیزات نظامی سخن گفت، اما مسئولیت جان‌های گرفته‌شده را نپذیرفت؟ حتی اگر عاملان جنایتکاراین حمله، آن را «خطا» بنامند (که قطعاً خطا نیست!) مسئولیت حقوقی و اخلاقی مهاجمان را از میان نمی‌برد.

آغازگر عملیات نظامی موظف است پاسخگوی پیامدهای تصمیم خود و جان غیرنظامیانی باشد که قربانی آن شده‌اند.

دولت جمهوری اسلامی ایران حمله به مردم غیرنظامی در سیریک و پیش از آن، جان‌باختن دانش‌آموزان میناب را نقض آشکار اصول انسانی و قواعد بین‌المللی می‌داند و پیگیری حقوقی و سیاسی این جنایات را وظیفه خود می‌شمارد. جامعه جهانی و نهادهای مسئول نیز نباید اجازه دهند جان مردم ایران قربانی استانداردهای دوگانه شود. سکوت در برابر کشته‌شدن کودکان و حمله به خانه‌ها و مدارس، تنها به عادی‌سازی خشونت و تکرار چنین فجایعی کمک می‌کند.

در کنار این اندوه بزرگ، باید از نیروهای امدادی، کادر درمان، هلال‌احمر، مسئولان محلی و مردم شریف هرمزگان قدردانی کرد که در دشوارترین لحظات، بی‌درنگ برای نجات جان مجروحان و همراهی با خانواده‌ها به میدان آمدند. این همدلی نشان داد که مردم ایران در لحظه‌های سخت، یکدیگر را تنها نمی‌گذارند.

امروز همه ایران در کنار خانواده‌های داغدار سیریک و میناب ایستاده است. ما نام و چهره قربانیان را در میان انبوه خبرهای جنگ گم نخواهیم کرد. آنان آمار نیستند؛ فرزندان ایران‌اند. امنیت کودکان، حرمت مدرسه، خانه و آیین شادی مردم، اموری نیستند که بتوان به بهانه اهداف نظامی از کنارشان گذشت. سیریک و میناب در حافظه ما خواهند ماند؛ نه فقط به‌عنوان نشانه‌های مظلومیت مردم ایران، بلکه به‌عنوان اسنادی روشن از مسئولیتی که آمریکا و عاملان این حملات نمی‌توانند از آن بگریزند.