، «علیرضا بیکدلی» سرپرست سفارت جمهوری اسلامی ایران در کابل در مصاحبه با شبکه سحر افغانستان، با اشاره به اینکه جمهوری اسلامی ایران در سال‌های حضور آمریکائی‌ها و ناتو در افغانستان هرگز اجازه استفاده از فضای خود را به دشمنان ملت افغانستان نداد، گفت: در این سال‌ها بارها مراجعاتی از سوی ناتو یا به هر حال از طریق روابط آن‌ها، داشتیم مبنی بر اینکه حداقل اجازه دهیم از حریم هوایی ایران برای رسیدن به افغانستان استفاده کنند اما ما اجازه ندادیم. بدین معنا که ما کاملاً آن‌ها را در یک محیط بسته قرار دادیم و آن‌ها در واقع دچار فشار و محدودیت بسیار زیادی شدند، به این دلیل که نمی‌توانستند از سرزمین ما علیه افغانستان استفاده کنند.

بیکدلی تصریح کرد: برخی از کشورها که امروز سرزمین خود را به عنوان پایگاه در اختیار کشورهای دیگر قرار می‌دهند، باید بدانند که اگر این پایگاه‌ها را در اختیار آمریکا نمی‌گذاشتند، اساساً مفهوم تجاوز شاید شکل نمی‌گرفت؛ چرا که آمریکا تجاوز خود به کشورهایی مانند افغانستان را بر مبنای همین پایگاه‌ها شکل داد. آمریکا از نیویورک و واشنگتن به افغانستان حمله نکرد، افغانستان را بمباران نکرد و موشک‌باران نکرد، بلکه این اقدامات را از همین پایگاه‌های کشورهای خلیج فارس انجام داد.

وی با اشاره به اینکه ما در آن زمان اجازه ندادیم که ایران به پایگاه تبدیل شود؛ توضیح داد: نه تنها اجازه ندادیم به پایگاه تبدیل شود، بلکه حتی اجازه ندادیم از فضای ما، نه فقط آمریکا، بلکه حتی برای جابه‌جایی نیروی انسانی‌شان نیز استفاده کنند. به‌ویژه در زمان خروج و فرار نیز مراجعه کردند اما باز هم پاسخ ما منفی بود و اعلام کردیم که این موضوع به ما مربوط نیست و ما اجازه چنین کاری را نمی‌دهیم. این موضوع اهمیت آن را نشان می‌دهد که اگر کشورهای منطقه پایگاه‌ها را در اختیار آمریکا قرار ندهند، این امر در واقع به معنای مستأصل کردن کلیه راهبردهای نظامی آن‌ها خواهد بود. به عبارت دیگر، اساس تجاوز به کشورهای منطقه، از جمله عراق، افغانستان و حتی ایران، بر پایه وجود پایگاه‌هایی در همین منطقه شکل گرفته است. کشورهایی که این واقعیت را نپذیرند و از خود نپرسند که این وابستگی و سرسپردگی به آمریکا در واگذاری پایگاه‌ها چه پیامدهایی برای این منطقه داشته و چه توهمی برای آن‌ها ایجاد کرده است، به نظر می‌رسد باید بپذیرند که در واقع در کنار آمریکا ایستاده‌اند و در شکل‌گیری این فجایع نقش‌آفرینی می‌کنند.

سرپرست سفارت جمهوری اسلامی ایران در ادامه به بیان روابط میان ایران و افغانستان پرداخت و گفت: حدود چهار سال و نیم گذشته، به دلیل استقرار امنیت بیشتر و همچنین علاقه به همکاری میان امارت اسلامی افغانستان و جمهوری اسلامی ایران، شاهد مجموعه‌ای از تحولات مثبت در روابط اقتصادی دو کشور بوده‌ایم و ظرفیت‌های همکاری‌ ما افزایش یافته است. همچنین، زیرساخت‌ها و پیوندهای ضروری توسعه پیدا کرده‌اند.

بیکدلی افزود: امروز راه‌های مناسبی در اختیار داریم؛ بزرگ‌ترین خط آهن افغانستان، که میان ایران و هرات برقرار است، در حال فعالیت می‌باشد. مرزهای ما، پل‌های ارتباطی، و همچنین مقررات مورد نیاز برای تسهیل تردد، بهبود یافته‌اند. اختیاراتی که به استانداران از سوی والیان افغانستان و نیز از طرف استانداران کشور خودمان داده شده، بسیار مناسب است تا مسائل را در محل و به‌صورت فوری حل‌وفصل کنند. از همه این موارد مهمتر یک تجربه همکاری در شرایط بحران بین دو کشور است.

سرپرست سفارت جمهوری اسلامی ایران در افغانستان با اشاره به اینکه اساس و بنیان مشکلاتی که امروز آمریکا با ما دارد و ما با آمریکا داریم، در همان‌جا تعریف می‌شود؛ گفت: جایی که ما نمی‌خواهیم تسلیم باشیم، نمی‌خواهیم زیر سلطه آمریکا قرار بگیریم و نمی‌خواهیم منابع و منافع ما در اختیار و مدیریت آن‌ها باشد. در مقابل، آن‌ها نیز هم از منظر سلطه بر منابع و منافع ایران و هم از منظر تداوم نفوذ و بهره‌گیری از توانمندی‌های اقتصادی موجود در کشور ما، و همچنین برای جلوگیری از الهام‌بخشی انقلاب اسلامی ایران در جبهه مقاومت و در میان افکار آزادی‌خواهان جهان، در برابر ما می‌ایستند. آن‌ها به دنبال این هستند که با ارزان‌ترین و کم‌هزینه‌ترین شیوه‌ها، ایران را به خود وابسته کرده و بر آن مسلط شوند و ایران را تسلیم کنند.

بیکدلی با تاکید بر اینکه ملت ایران هیچ‌گاه در اندیشه و تفکر خود، تسلیم و شکست را راه نداده است؛ توضیح داد: اگرچه با مشکلاتی مواجه بوده که این مشکلات نیز عمدتاً ناشی از فشارها، تحریم‌ها، دشمنی‌ها و تهدیدهای بیرونی بوده است، اما همواره در حفظ سرزمین مادری، تمدن بزرگ، فرهنگ عالی و همچنین معنویت و دین خود پایمردی کرده و همچنان پایمردی می‌کند.

وی گفت: امروز حضور ملت ایران در خیابان‌ها و میدان‌ها و حمایت قاطع و گسترده‌ای که از خود نشان می‌دهند، آنچه مردم ما انجام می‌دهند، تظاهرات به معنای رایج آن نیست و نباید به‌عنوان اعتراض خیابانی تلقی شود؛ بلکه این حضور، در واقع نوعی دفاع از وطن به شمار می‌آید.