خبرگزاری موج گزارش می دهد؛
آغوشی که دیر آمد اما ماندگار شد/ روایت نوزادی ترد شده که حالا «آلا»ی یک خانواده شده است
روایت زوجی که پس از ده سال انتظار، نوزاد دختری را از بهزیستی به فرزندخواندگی پذیرفتند؛ لحظهای که با تحویل «آلا»، انتظار پایان یافت و یک خانواده شکل گرفت.
، راهروی شیرخوارگاه آرام است اما دلها بیقرار، زوجی که نزدیک به یک دهه چشمانتظار فرزند بودهاند، امروز برای لحظهای آمدهاند که قرار است مسیر زندگیشان را تغییر دهد؛ لحظه تحویل نوزاد دختری که از این پس، عضو خانواده آنها خواهد بود.
فرآیند اداری و قانونی طی شده، جلسات کارشناسی، مددکاری و روانشناسی پشت سر گذاشته شده و حالا همهچیز به یک لحظه ختم میشود؛ لحظهای که نوزاد از آغوش بهزیستی به آغوش خانواده سپرده میشود.
مادر با چشمانی اشکآلود، نوزاد را در آغوش میگیرد، پدر آرام و با صدایی که به سختی کنترل میشود، نام او را صدا میزند، این تصویر، تنها یک قاب احساسی نیست؛ روایت اعتماد، صبوری و انتخابی آگاهانه است که پس از سالها انتظار شکل گرفته است.
کارشناسان بهزیستی تأکید میکنند فرزندخواندگی تنها واگذاری یک کودک نیست، بلکه سپردن مسئولیتی بزرگ به خانوادهای است که از نظر عاطفی، روانی و اجتماعی برای پذیرش فرزند آماده شده است. نوزادی که امروز تحویل داده میشود، قرار است در محیطی امن، با هویت خانوادگی و پیوند عاطفی رشد کند؛ امکانی که زیربنای رشد سالم کودک به شمار میرود.
بیشتر بخوانید:
واگذاری فرزند به خانواده متقاضی در شیرخوارگاه
از شیرخوارگاه تا زندگی مستقل/ اتاق شیشهای بهزیستی نگاهی تازه به سیاستهای فرزندخواندگی است
فرزندخوانده طبق قانون ارث نمیبرد/ اختیار نامگذاری با خانواده جایگزین است
این گزارش، روایت یک تحویل ساده نیست بلکه روایت پیوندی است که با قانون آغاز شده و با عشق ادامه پیدا میکند.
روایت خانهای که پس از ده سال انتظار، با صدای نفسهای یک نوزاد جان تازه میگیرد.
فرزندخواندگی، در چنین لحظاتی معنا پیدا میکند؛ جایی که یک کودک، خانواده پیدا میکند و یک خانواده، معنای تازهای از زندگی.
نوزادی که حالا «آلا» زندگی ای می شود
رهسپار داوطلب فرزندخواندگی اظهار داشت: از مدتی قبل درصدد انجام مراحل فرزندپذیری بودیم که متأسفانه به دلیل وقوع جنگ ۱۲ روزه، روند کار با وقفه مواجه شد. پس از آن، در مردادماه مجدداً پیگیر پرونده شدیم و تا پایان شهریور، بخش عمدهای از مراحل مشاوره، ارزیابیهای روانشناسی و بازدید از منزل انجام شد.
وی ادامه داد: جلسه کمیته فرزندپذیری نیز در آبانماه و در شیرخوارگاه شبیر برگزار شد. در آن جلسه به ما اعلام کردند که امکان واگذاری نوزاد وجود دارد و درباره جنسیت فرزند از ما سؤال شد که تمایل ما بیشتر به فرزند دختر بود.
این داوطلب فرزندخواندگی افزود: تا همین هفته گذشته، آقای رحمانی مجدداً با ما تماس گرفتند و خبر دادند که نوزاد دختری برای بازدید معرفی شده است. از روزی که با ما تماس گرفته شد تا امروز که برای دیدن عزیز دلمان آمدیم، لحظهای سرشار از شوق و احساس را تجربه کردیم. آلا جان وارد زندگی ما میشود و یقین دارم که نعمت و برکت خانهمان خواهد بود.
رهسپار با بیان اینکه احساس پدر و مادر شدن قابل توصیف نیست، گفت: واقعاً نمیتوان این لحظه را با کلمات بیان کرد. پدر و مادر شدن برای ما یک نعمت بزرگ الهی است و امیدوارم بتوانیم قدر این امانت ارزشمند را بدانیم.
وی با تأکید بر اهمیت فرزندخواندگی خاطرنشان کرد: مسیر درمانهای پزشکی تا جایی میتواند ادامه پیدا کند، اما بعد از آن ترجیح من این بود که به کودکانی که بدون سرپرست یا فاقد سرپرست مناسب هستند، آرامش و امنیت یک خانواده را هدیه بدهیم.
این داوطلب فرزندخواندگی همچنین به دغدغههای طبیعی خانوادهها اشاره کرد و گفت: نگرانیهایی مثل توانایی تربیت فرزند، حمایت مالی و مسئولیتپذیری کاملاً طبیعی است، بررسیهایی که بهزیستی انجام میدهد سختگیری نیست، بلکه برای اطمینان از این است که کودک در یک خانواده امن و پشتیبان رشد کند.
رهسپار گفت: فرزندخواندگی فقط پذیرفتن یک کودک نیست، بلکه ساختن آرامش، امنیت روانی و آیندهای روشن برای یک انسان است.
وی عنوان کرد: برای دخترم نام آلا را انتخاب کردم چرا که حضورش باعث نعمت و برکت زندگیمان می شود.
خانهای اما پر از عشق/ روایتی از یک مادر طرح میزبان
اسماعیلی، داوطلب طرح میزبان بهزیستی نیز اظهار کرد: در این طرح شرکت کردم چون دوست داشتم کودکانی که فعلاً کسی را ندارند، برای مدتی مهمان خانه ما باشند؛ نور چشم و چراغ خانهمان، تا زمانی که برایشان سرپرست دائمی پیدا شود.
وی با اشاره به شرایط خانوادگی خود افزود: من دو پسر دارم؛ یکی ۱۷ ساله و دیگری ۱۰ ساله و همسرم کارمند شهرداری است. همه اعضای خانواده با آگاهی و رضایت در این مسیر همراه هستند و تلاش میکنیم کودکانی که به خانه ما میآیند، طعم یک زندگی عادی خانوادگی را تجربه کنند.
این داوطلب طرح میزبان با بیان اینکه تاکنون میزبان پنج کودک بوده است، گفت: جدا شدن از این بچهها بسیار سخت است. روزی که قرار است کودک را تحویل دهیم، همه اعضای خانواده ناراحت میشوند، اما نیتمان این است که به این کودکان کمک کنیم تا با آرامش و محبت، مسیر زندگیشان را ادامه دهند.
اسماعیلی ادامه داد: بهزیستی تمامی حمایتهای لازم از جمله پوشک، شیرخشک، خدمات درمانی و مشاورهای را ارائه میدهد، اما هر خانواده بسته به توان خود، محبت و رسیدگی بیشتری هم انجام میدهد. کودکانی که به خانه میآیند، محبت مادر و پدر، ارتباط با خواهر و برادر، سفر رفتن و حتی بازی و خندیدن را تجربه میکنند؛ چیزهایی که در مراکز نگهداری به دلیل تعداد بالای کودکان کمتر امکانپذیر است.
وی با تأکید بر نقش خانوادههای میزبان در کاهش بار مراکز نگهداری گفت: ما با این کار کمک میکنیم فشار روی شیرخوارگاهها کمتر شود و کودکان در فضای سالمتری رشد کنند. این بچهها بیکس نیستند؛ در یک دوره زمانی، ما همهکس آنها میشویم.
این داوطلب طرح میزبان از خانوادهها خواست در صورت داشتن شرایط لازم، به این طرح بپیوندند و گفت: شاید دلِ سپردن و دلکندن از این بچهها برای همه آسان نباشد، اما نتیجهاش آرامش، امید و خوشبختی کودکانی است که تنها آرزویشان داشتن یک آغوش امن است.
بهزیستی: کودک در طرح «میزبان» تنها به یک خانواده سپرده میشود
بشیری، مسئول روابط عمومی ادارهکل بهزیستی استان تهران با اشاره به جزئیات طرح میزبان اظهار کرد: خانوادهای که به عنوان میزبان پذیرای کودک میشود، تنها خانوادهای است که کودک در آن حضور خواهد داشت و اینگونه نیست که کودک یک روز در یک خانواده و روز دیگر در خانوادهای دیگر نگهداری شود.
وی افزود: کودک یا به خانواده زیستی خود بازمیگردد یا در صورت سلب صلاحیت خانواده زیستی و طی شدن فرآیندهای مددکاری و قضایی، وارد مسیر فرزندخواندگی میشود. در غیر این صورت، تا زمان تعیین تکلیف نهایی، کودک در همان خانواده میزبان باقی میماند.
بشیری با بیان اینکه فرآیند تعیین تکلیف کودک کاملاً تحت نظارت مددکاری و مراجع قضایی انجام میشود، تصریح کرد: این روند شامل بررسی صلاحیت خانواده زیستی توسط دادسرا و ارزیابیهای تخصصی مددکاری است. اگر خانواده زیستی توان بازگشت و نگهداری از کودک را پیدا کند، کودک به آغوش خانواده خود بازمیگردد، در غیر این صورت به عنوان کیس فرزندخواندگی معرفی میشود.
مسئول روابط عمومی ادارهکل بهزیستی استان تهران با تأکید بر اهمیت محیط خانواده گفت: کودک در خانواده میزبان به حریم خصوصی دست پیدا میکند؛ موضوعی که حتی با بهترین امکانات در فضای عمومی مراکز نگهداری قابل جایگزینی نیست. شکلگیری هویت فردی، استقلال و پیوندهای عاطفی کودک در بستر خانواده شکل میگیرد.
وی مهمترین بخش این فرآیند را مرحله ملاقات دانست و افزود: بعد از ارزیابی کمیته تخصصی، مهمترین نقطه عطف، جلسه ملاقات میان خانواده متقاضی و کودک است؛ جایی که پیوند عاطفی و اتصال روحی شکل میگیرد، معمولاً پس از این مرحله و طی امور اداری، ظرف دو هفته تا یک ماه، کودک به خانواده معرفیشده سپرده میشود.
بشیری خاطرنشان کرد: طرح میزبان با هدف تأمین آرامش روانی کودکان و فراهم کردن فضای امن خانوادگی اجرا میشود و تلاش دارد تا کودکان در حساسترین دورههای زندگی خود، تجربه زیستن در خانواده را از دست ندهند.
ارسال نظر