به گزارش خبرگزاری موج،  مطالعاتی که در سازمان جهانی کار، صندوق بین المللی پول و بانک جهانی انجام شده، حاکی از آن است که افرادی که مدت ها در بازار کار جویای کار بودند اما به هر دلیل فرصت شغلی برای آنان فراهم نشده است، دچار یاس و سرخوردگی می شوند.

این افراد از بازار کار عقب نشینی می کنند و به نوعی رانده می شوند به طوری که بعد از مدتی تمایل به کار کردن و مهارت آموزی های حرفه ای را از دست می دهند و به منتقدان مخرب جامعه تبدیل می شوند.

 تداوم این وضعیت را برای فرد و جامعه نامطلوب دانست و افزود: تداوم این وضعیت، آنان را خود به خود از جامعه طرد می کند و معمولا شانس جذب شان توسط شبکه ها و سازمان های بزهکاری، تروریستی و خرابکاری بیشتر است.

دلایل تمایل افرادی که مدت های طولانی در انتظار فرصت شغلی و ورود به بازار کار بودند به این شبکه ها و سازمان ها را باید اینگونه تعریف کرد که آنان با تصور امکان ثروت آفرینی فوری و یک شبه، راحت تر جذب چنین موقعیت هایی می شوند و از سویی دیگر نیز امکان تحقق انتقام اجتماعی از جامعه را میسر می دانند.

 افرادی که به هر دلیل شغلی ندارند و از حمایت های اجتماعی نیز بهره مند نیستند، بیشتر مستعد گرفتاری انواع بیماری ها، بزه ها و آسیب های اجتماعی هستند.

اشتغال از ارکان تعالی بخشی به کیفیت زندگی افراد است و علاوه بر اینکه ابزار کسب درآمد محسوب می شود، به آرامش روحی و روانی افراد، آسایش جسمانی او و احساس مفید بودن و داشتن منزلت و پایگاه اجتماعی کمک می کند.

 شغل مظهر و نمایش کاملی از توانمندی ها، علاقمندی ها و استعدادها در یک جامعه است و زمانی که افراد مشاغلی متناسب با قابلیت های خود داشته باشند، فرصت بروز و ظهور استعدادهای بالقوه و بالفعل آنان در جامعه فراهم می شود بنابراین اشتغال در هر جامعه نمادی از میزان موفقیت افراد آن جامعه است.