،بیش از ده روز از شروع دوباره درگیری های نظامی بین ایران و آمریکا می گذرد. در اینمدت واکنش نیروهای مسلح کشورمان به منشاء این تهدیدات یعنی پایگاه ها و مراکز لجستکی ایالات متحده در منطقه بوده است. در این راستا اردن یکی از کشورهایی است که مناطقی از آن مورد اصابت موشک های ایرانی قرار گرفت. در نتیجه این حملات دست­کم دو سرباز آمریکایی کشته، یک نفر مفقود و چند تن مجروح شدند.

براین اساس با توجه به رهگیری موشک‌ها و پرتابه‌هایی که وارد حریم هوایی اردن شدند و اعلام آماده‌باش نیروهای مسلح این کشور، بیانگر آن است که اردن دیگر صرفاً ناظر تحولات پیرامونی نیست، بلکه به یکی از بازیگران امنیتی مهم در بحران جاری تبدیل شده است. در سال‌های گذشته، سیاست خارجی اردن بر پرهیز از ورود مستقیم به بحران‌های منطقه‌ای استوار بود، اما با توجه به میزبانی این کشور از نیروهای آمریکایی به ویژه پس از دور کردن جنگنده ها و سوخت رسان ها از کشورهای حوزه جنوبی خلیج فارس و انتقالشان به اردن و اسرائیل، دیگر نمی توان گفت دولت اردن دور از بحران قرار دارد.

اما جایگاه اردن تنها به ملاحظات نظامی محدود نمی‌شود. این کشور به دلیل هم‌مرزی با کرانه باختری، میزبانی جمعیت قابل توجهی از فلسطینی­ ها و همچنین نقش تاریخی خود در سرپرستی اماکن مقدس اسلامی و مسیحی بیت‌المقدس، همواره یکی از بازیگران اصلی پرونده فلسطین بوده است. از زمان آغاز جنگ غزه، مقامات اردنی بارها نسبت به گسترش دامنه درگیری، تداوم عملیات نظامی اسرائیل و پیامدهای انسانی آن هشدار داده و بر ضرورت برقراری آتش‌بس و جلوگیری از کوچ اجباری فلسطینی ها تأکید کرده‌اند.

از نگاه اَمان، هرگونه تشدید بحران در فلسطین اشغالی می‌تواند مستقیماً بر امنیت ملی اردن، ثبات داخلی این کشور و حتی معادلات جمعیتی منطقه اثر بگذارد. به همین دلیل، در بحران اخیر نیز اردن تلاش کرده است ضمن حفظ آمادگی امنیتی، از گسترش دامنه جنگ به مرزهای خود جلوگیری کند. در واقع، نگرانی‌های امنیتی اردن تنها ناشی از رهگیری موشک‌ها و تحولات نظامی نیست، بلکه ریشه در این واقعیت دارد که هرگونه بی‌ثباتی بیشتر در منطقه می‌تواند این کشور را با موج جدیدی از چالش‌های امنیتی، انسانی و سیاسی روبه‌رو سازد.

در عین حال، مقامات اردنی تلاش کرده‌اند این پیام را منتقل کنند که رهگیری موشک‌ها و پهپادها به معنای ورود این کشور به جنگ نیست، بلکه اقدامی در چارچوب دفاع از حاکمیت و امنیت ملی اردن محسوب می‌شود. این موضع نشان می‌دهد اامان همچنان می‌کوشد میان روابط راهبردی خود با آمریکا، حفظ ثبات داخلی، حمایت سیاسی از مسئله فلسطین و ضرورت جلوگیری از گسترش بحران به داخل مرزهایش توازن برقرار کند.

برای جمهوری اسلامی ایران نیز تحولات اردن از چند جهت اهمیت دارد. نخست آنکه هرگونه افزایش حضور و فعالیت نظامی آمریکا در این کشور می‌تواند بر موازنه امنیتی منطقه اثر بگذارد. دوم آنکه تبدیل شدن اردن به یکی از کانون‌های بحران، دامنه درگیری‌ها را به مناطق جدیدی گسترش می‌دهد و مدیریت بحران را پیچیده‌تر می‌کند. از سوی دیگر، جایگاه ویژه اردن در پرونده فلسطین سبب می‌شود هر تحول امنیتی در این کشور، بر روند تحولات فلسطین و معادلات سیاسی منطقه نیز تأثیرگذار باشد. موضوع بعدی آنکه، استمرار این روند می‌تواند پیامدهای اقتصادی نیز برای اردن داشته باشد.  

در شرایط کنونی نگاه تهران به این کشور عربی، خصمانه نیست. اما حضور نیروهای آمریکا در آنجا که اردن را تبدیل به مرکزی برای تهدید امنیت ایران کرده است، نمی تواند موقعیت عادی محسوب شود. امروز اردنی ها نیز مانند کشورهای عربی خلیج فارس متوجه شده اند آمریکا عامل تضمین و ایجاد امنیت برای آنها نیست، بلکه برعکس بخشی از خاک آنها را که در اختیار آمریکا قرار داده اند، تبدیل به سیبل موشک های ایرانی کرده است. از این رو انچه اکنون در اردن رخ می دهد واکنشی به منشاء تهدیدات علیه ایران است.