، فیلم حماسی «اودیسه» با بودجه ۲۵۰ میلیون دلاری و فرمت آیمکس، به‌عنوان یکی از پربازخوردترین آثار کریستوفر نولان، مسیر خود را برای تبدیل شدن به یکی از نامزدهای اصلی اسکار هموار کرده است. اکثر منتقدان سرشناس با اختصاص امتیاز کامل به این فیلم، آن را اثری مهیج، جسورانه و درخشان توصیف کرده‌اند. پیتر بردشاو از گاردین این فیلم را ستود و گفت: «با وجود برخی لحظات در دیالوگ‌ها، این اثر با ظرافتی قدرتمند ساخته شده است.» رابی کالین از تلگراف نیز آن را ماشینی عجیب، ترسناک و پیشگام نامید و آن را بهترین فیلم سال تا به امروز دانست.

مانولا دارگیس از نیویورک‌تایمز اشتیاق نولان را در هر فریم از این اقتباس عظیم تشخیص داد و افزود: «اودیسه نولان به هر معنا یک اثر کلاسیک است، تأییدی گیرا برای هنر و اثری از سینمای ناب.» گای لاج از ورایتی نیز بر ابعاد بصری فیلم تأکید کرد و نوشت: «به‌عنوان یک چشم‌انداز بزرگ و جسورانه، اودیسه در بخش اعظم زمان سه ساعته‌اش مخاطب را هیجان‌زده می‌کند و ضیافتی واقعی از لذت‌های سینمایی پرطمطراق است.»

با این حال، همه منتقدان با این نگاه همسو نبودند؛ دیوید رونی از هالیوود ریپورتر فیلم را از نظر ساختاری ناشیانه خواند و صحنه‌های گفت‌وگو میان مت دیمون و شارلیز ترون را میان‌پرده‌های کسل‌کننده‌ای توصیف کرد که روایت را متوقف می‌کنند. او همچنین نسبت به برخی دیالوگ‌های نامناسب و انتخاب تام هالند انتقاد کرد.

در همین حال، پژوهشگران کلاسیک نیز دیدگاه‌های متفاوتی داشتند؛ مری برد فیلم را مقدمه‌ای عالی برای هومر دانست، اما از حذف شخصیت‌های کلیدی زن انتقاد کرد. امیلی هوزر نیز از اینکه نولان تصمیم گرفته است قهرمان مدرن را محور قرار دهد و زمان کمی به زنان اختصاص دهد، ابراز ناامیدی کرد. با تمام این فراز و فرودها، «اودیسه» همچنان به‌عنوان یکی از مهم‌ترین رخدادهای سینمایی سال مطرح است.