، تاسوعا همیشه شب علمدار کربلاست؛ شبی که دل‌ها به یاد قامت رشید حضرت ابوالفضل(ع) می‌تپد، به یاد سقایی که جان داد اما پرچم را زمین نگذاشت. اما تاسوعای امسال برای ایرانیان رنگ و بوی دیگری داشت؛ شبی که سوگ کربلا با داغی تازه گره خورد و بسیاری، معنای «از دست دادن علمدار» را بیش از هر زمان دیگری با گوشت و پوست خود لمس کردند.

کوچه‌ها سیاه‌پوش بود، هیئت‌ها برپا بودند و نوای «یا ابوالفضل» از هر گوشه به گوش می‌رسید، اما در میان اشک‌ها و سینه‌زنی‌ها، جای خالی مردی که سال‌ها در ذهن و قلب بسیاری نماد استقامت، هدایت و پرچمداری بود، بیش از همیشه احساس می‌شد.

تاسوعای امسال تنها شب عزاداری برای سقای تشنه‌لب کربلا نبود؛ شبی بود که یک ملت، داغ علمدار خود را نیز با یاد عباس بن علی(ع) مرور می‌کرد.

در سال‌های گذشته، شب تاسوعا برای بسیاری با پیام‌ها، سخنان و حضور رهبر انقلاب همراه بود. اما امسال، سکوتی سنگین بر این شب سایه انداخته بود. گویی در میان بیرق‌های برافراشته و طنین نوحه‌ها، همه در جست‌وجوی جای خالی کسی بودند که نامش با مقاومت، ایستادگی و دفاع از آرمان‌ها گره خورده بود.

هیئت‌ها حال و هوای دیگری داشتند. پیرمردی که سال‌هاست در یکی از هیئت‌های قدیمی تهران حضور دارد، با چشمانی اشک‌بار می‌گوید: هر سال وقتی شب تاسوعا می‌شد، احساس می‌کردیم علمداری هست که پشت این ملت ایستاده است. امسال انگار داغ حضرت عباس(ع) را جور دیگری می‌فهمیم.

شاید راز ماندگاری تاسوعا همین باشد؛ اینکه قصه کربلا تنها یک روایت تاریخی نیست. هر نسل، در زمانه خود، معنای تازه‌ای از وفاداری، ایثار و علمداری را تجربه می‌کند. همان‌گونه که اهل حرم، غروب تاسوعا دل‌نگران فردای بی‌عباس بودند، امسال نیز بسیاری از مردم ایران، در میان اشک‌هایشان، غمی مضاعف را بر دوش می‌کشیدند.

در حسینیه‌ها و تکایا، وقتی نوحه‌خوانان از «علمدار نیامد» می‌خواندند، اشک‌ها رنگ دیگری داشت. گویی مصیبت قرن‌ها پیش، با اندوه امروز درهم آمیخته بود. 

اما تاسوعا، تنها شب اندوه نیست؛ شب وفاداری است. شب مردی است که با دستان بریده، پرچم را بر زمین نگذاشت و درس ایستادگی را برای همیشه در تاریخ ثبت کرد. شاید به همین دلیل است که ملت‌ها، حتی در سخت‌ترین روزها، با یاد علمدارانشان زنده می‌مانند و راه را ادامه می‌دهند.

تاسوعای امسال، اگرچه برای ایران سنگین‌تر و غم‌بارتر از همیشه بود، اما بار دیگر یادآور شد که مکتب عباس(ع)، مکتب وفاداری و ایستادگی است. همان مکتبی که در طول تاریخ، پرچم آن با رفتن مردان بزرگ بر زمین نمانده و نسل‌های بعد، آن را بر دوش گرفته‌اند.

امشب، در شب حضرت ابوالفضل(ع)، ایران بیش از همیشه معنای داغ علمدار را فهمید؛ شبی که اشک بر عباس کربلا، با اشک بر فقدان علمدار خویش درآمیخت و یک ملت، دوچندان عزادار شد؛ عزادار سقای دشت نینوا و عزادار جای خالی مردی که سال‌ها او را علمدار و تکیه‌گاه خود می‌دانست.

و شاید همین هم‌دردی با کربلاست که پس از قرن‌ها، هنوز اشک‌ها را جاری می‌کند؛ زیرا هر جا سخن از وفاداری و علمداری باشد، نام عباس(ع) زنده است و یاد علمداران، خاموش‌شدنی نیست.