، رژیم اشغالگر قدس به تازگی و در بحبوحه تشدید جنگ افروزی خود علیه لبنان و تجاوز به خاک این کشور، از اراده اش جهت حمله به محله ضاحیه بیروت خبر داده است. منطقه ای شیعه نشین که پایگاه سنتی قدرت حزب الله لبنان محسوب می شود. 

حتی نخست وزیر و وزیر جنگ صهیونیست ها نیز تهدید مذکور را به صراحت ارائه کرده و از نزدیک بودن آن سخن گفته اند. با این همه اندکی پس از این تهدید شاهد طرح مواضع قاطع از سوی دولتمردان و مقام های ارشد ایرانی بودیم. 

مواضع اغلب آن ها نیز به این مسأله اشاره داشت که حمله به ضاحیه بیروت، عبور از خط قرمزی است که بدون تردید واکنش قاطع ایران را در پی خواهد داشت. حتی فرمانده قرارگاه خاتم الانبیا هشدار داد اگر حمله مذکور صورت بگیرد، ساکنان مناطق شمالی اراضی اشغالی باید هرچه سریعتر این مناطق را به دلیل در پیش بودن حملات موشکی ایران ترک کنند. 

اندکی پس از این واکنش قاطع ایران، شاهد بودیم که دونالد ترامپ از برقراری آتش بس میان اسراییل و حزب الله خبر داد و رژیم اشغالگر قدس هم صراحتا از حمله به ضاحیه بیروت عقب نشست. این عقب نشینی در بطن خود حامل دو نکته مهم است. 

اول اینکه اشغالگران اسراییلی و البته آمریکایی ها تهدید ایران را کاملا معتبر و دقیق ارزیابی کرده اند و برای مواجه نشدن با تبعات آن، عقب نشینی را پذیرفته اند. تجربیات تاریخی نیز نشان داده که در هر جا ما با قدرت و قاطعیت وارد شده ایم، دشمن مجبور به عقب نشینی شده است. بگذریم که جدای از واکنش قاطع نظامی ایران، جبهه مقاومت تهدید به مسدودسازی تنگه هرمز و تنگه باب المندب نیز کرده است. موضوعی که عملا از پر بودن دست جبهه مقاومت در نبرد با دشمنان حکایت دارد. 

نکته دوم اینکه هم رژیم صهیونیستی و هم آمریکا به شدت از چند جبهه ای شدن جنگ می ترسند. درست به همین دلیل کاملا محتاط عمل می کنند و نمی خواهند در جنگی تازه قرار بگیرند که هیچ تدبیری برای مدیریت تبعات آن ندارند. این موضوع نیز فی نفسه از موقعیت ضعیف آن ها در برهه زمانی فعلی حکایت دارد.