، در روزهای اخیر و همزمان با اوج گیری قابل توجه قیمت مسکن در ایران، شاهد طرح تحلیل و تفسیرهای مختلف در مورد چرایی این مسأله و راهکارهای موجود برای آن از سوی اندیشمندان و تحلیلگران مختلف بوده ایم. 

تقریبا همه این مسأله را حس می کنند که مسکن برای طیف های قابل توجهی از مردم کشورمان به کالایی لوکس تبدیل شده و قدرت خرید مردم در این حوزه تا حد زیادی تضعیف شده است.

حال در این وضعیت، به نظر می رسد دولت کشورمان به طور خاص باید دو نکته مهم را مد نظر داشته باشد. 

اول اینکه در حوزه ساخت و خرید مسکن، قدرت اقتصادی سازندگان و عامه مردم تا حد زیادی به واسطه گرانی ها تضعیف شده است. از این رو، انتظار می رود دولت از یکسو تسهیلات ساخت مسکن را تقویت کند و از سوی دیگر، در حوزه تسهیلات خرید مسکن نیز تا حدی متناسب با نرخ تورم وارد میدان شود و قدرت خرید مردم را تقویت کند. 

اگر شاهد ابتکارهای ملموس و عینی در این دو حوزه نباشیم، کاملا طبیعی است که وضعیت در بازار مسکن ضعیف تر از قبل شود. در این چهارچوب، از یک سو شاهد کاهش آمارهای ساخت مسکن در ایران خواهیم بود و از سوی دیگر، در حوزه خرید مسکن نیز مردم با مشکلات عدیده ای رو به رو خواهند شد و بازار وارد نوعی رکود عمیق می شود. مسایلی که در کنار هم به نفع کلیت اقتصاد ایران نیستند. 

نکته دوم اینکه دولت در حوزه حکمرانی بخش مسکن باید نگاه های پیشین خود را تا حد زیادی آسیب شناسی کند و نگرش های تازه ای را حاکم کند. در حقیقت، تا زمانی که قرار باشد اشتباهات تکراری در حوزه حکمرانی مسکن که در دولت های پیشین نیز شاهد آن ها بوده ایم تکرار شوند، امید چندانی نمی توان به بهبود وضعیت بازار مسکن ایران داشت. از این رو، تغییر گفتمان و اصلاح نگرش ها در عرصه حکمرانی مسکن ایران نیز خود می تواند ایجاد کننده تغییرات مثبت زیادی در این بازار باشد که برونداد نهایی آن کاملا به نفع ایران و به طور خاص مردم کشورمان است.