حصارهای آهنی یا هدررفت بودجه؛ نقدی بر سازههای مخازن زباله در اردبیل
در روزگاری که شهرهای پیشرو جهان و حتی کلانشهرهای داخلی همچون اصفهان به سوی هوشمند سازی مبلمان شهری و بهرهگیری از مخازن زیرزمینی زباله گام برمیدارند تا بهداشت را با زیبایی بصری پیوند بزنند، در اردبیل شاهد پدیدهای غریب به نام محافظهای آهنی سطل زباله هستیم.
، تصویری از یک کج سلیقگی ساختاری، سازههایی زمخت، اکسید شده و فاقد هرگونه پیوست زیباشناختی که گویی از دل دهههای دور سر برآوردهاند.
شاید پرسیده شود که آیا هدف از نصب این حصارهای سنگین، نظم بخشیدن به مخازن نبوده است؟
پاسخ روشن است حفاظی که خود به منشاء تجمع آلودگی و زنگار بدل شود و مسیر پاکسازی اصولی معابر را سد کند، بیش از آنکه نظم آفرین باشد، نقض غرض است!
پرسش دیگر اینجاست که آیا بودجههای محدود شهری تاب این آزمون و خطاهای نازیبا را دارد؟
روشن است که هر هزینهای باید در خدمت ارتقای کیفیت زندگی شهروندان باشد، نه در مسیر تولید سازههایی که نه تنها زیبایی نمیآفرینند، بلکه خود به معضلی تازه بدل میشوند، در چنین شرایطی تداوم اینگونه طرحها نه توجیه پذیر است و نه قابل دفاع !!
تفاوت مدیریت خلاق با مدیریت سنتی در همین جزئیات نهفته است، در حالی که در شهرهای موفق با انتقال مخازن به زیرِ زمین، بوی نامطبوع و نازیباییِ بصری حذف شده است، در اردبیل با هزینههای گزاف، کوهی از آهن را بر سر مخازن آوار کردهایم، سازههایی که اکنون به نماد بارز بی برنامگی بدل شدهاند.
هزینه ساخت و نصب این حجم از آهن با بودجه مورد نیاز برای پیاده سازی گام به گامِ طرحهای مدرن چقدر فاصله داشت؟ قطعاً پاسخ متولیان با منطق هزینه -فایده همخوان نخواهد بود.
آیا زمان آن فرا نرسیده است که به جای اصرار بر الگوهای شکست خورده، به سوی استانداردهای شهرسازی نوین حرکت کنیم ؟
شهروند اردبیلی شایسته قدم زدن در پیادهروهایی است که در آن، خلاقیت و نوآوری در خدمت آرامش بصری باشد، نه آنکه آهن و زنگار به اغتشاش بصری شهر دامن بزند.
مدیریت شهری پیش از آنکه محتاج آهنگر باشد، نیازمند طراح و ایدهپرداز است، انتظار میرود متولیان امر با بازنگری در این طرحهای هزینه بر، بستری فراهم آورند تا تکنولوژیهای نوین جایگزین این سازههای فرسوده شود.
باشد که سیمای اردبیل همتراز با پیشینه تاریخی اش، آراسته به مبلمانی در شأن شهروندان فهیم آن گردد.
ارسال نظر