، یوسف پزشکیان در کانال تلگرامی خود درباره روز بیست‌وهشتم و بیست‌ونهم جنگ نوشت:

«آنفولانزا باعث شده یادداشت‌ها را دو روز یک بار کنم. سعی می‌کنم فقط یک گزارش مختصر بنویسم و تحلیل نکنم. حالم بهتر بشه به روال قبل برمی‌گردیم.

۸ فروردین سالگرد درگذشت مادرم و برادر کوچک‌ترم هستش. مادرم هیچ‌وقت زیر سایه پدر نبود. زنی مستقل، مردم‌دار، آزاده، منطقی، و مثل همه مادرها با محبت بود. دوست داشتم یک زمانی درباره زندگی مادرم چیزی بنویسم. با دوستانش صحبت کنم، خاطراتشون را جمع کنم و... نمی‌دونم فرصت و موقعیت این کار را پیدا خواهم کرد یا نه.

پدر را دیدم. حالش خوب بود. کارهایی را با ایشان تنظیم و هماهنگ کردم. چیزهایی را برایش تعریف کردم. یک سری گزارش مکتوب باید می‌دادم ولی فرصت نشد پرینت بگیرم یا یادداشت کنم. قرار شد بعدا از طریقی به دست‌شان برسانم.

به نظرم یکی از دستاوردهای جنگ این بود که این انگاره مسموم که «مسئولین کشور می‌خورن و می‌برن، بچه‌هاشون اون ور آب خوشگذرانی می‌کنند» در ذهن بسیاری از مردم ترک خورد. شهادت مسئولین گاهی به همراه خانواده‌هاشون خیلی از ذهنیت‌ها را اصلاح کرد.

درسته آدم‌های خیلی بزرگی را از دست دادیم ولی شهادتشان بی‌ثمر نبوده. ما را به هم نزدیک‌تر کرده. دشمن با این جنگ در ترمیم یکی از گسل‌های کشور به ما کمک کرد.

اگر قدر چیزهایی را که داریم ندونیم، اونا رو از دست می‌دیم. امروز مردم و مسئولین بیشتر از گذشته قدر همدیگه را می‌دونن.

نکته آخر اینکه جنگ دارد شدت می‌گیرد. این دو روز اکثر تحلیل‌هایی که در فضای مجازی می‌بینم «شدت گرفتن جنگ» و «احتمال حمله زمینی» را پیش‌بینی می‌کنن. نمی‌دونم آمریکایی‌ها چه تحلیلی دارند که تصمیم گرفتند حمله زمینی کنند. تقریبا همه در داخل کشور متفق هستند که در حمله زمینی ایران دست برتر را داره و شرایط برای آمریکا و اسرائیل بهتر نمی‌شه. البته بعضی تحلیل‌ها هم می‌گن که دارن عملیات فریب انجام می‌دن. یعنی لشگرکشی زمینی فریب برای یه کار دیگه است.»