، در روزهای اخیر کشورمان صحنه اعتراضات بحق مردم و فعالان اقتصادی نسبت به افزایش قیمت ارز و گرانی در کشور بوده است. با این حال؛ متاسفانه برخی اغتشاشگران اقدام به تخریب اموال عمومی و ایجاد ناامنی در کشور کرده اند و خسارت های جانی و مالی را برای ایران  ایجاد کرده اند. موضوعی که هم از سوی مردم و هم دولت قویا محکوم شده و البته که برخی دولتمردان خارجی مخالف و معاند با ایران هم اعتراف کرده اند که در ایجاد آشوب در ایران دست دارند. 

در این میان؛ بسیاری از صاحب نظران و تحلیلگران ضمن بررسی تحولات جاری سعی داشته اند این سوال را پاسخ دهند که برای آینده چه باید کرد؟ اگرچه پاسخ به این سوال متنوع و متفاوت است با این حال در رابطه با آن باید ۲ الزام راهبردی را برای نظام حکمرانی کشورمان مد نظر داشت. 

اول اینکه نظام سیاسی در ایران باید سطح پویایی خود را افزایش دهد. یکی از نکاتی که تئوریسین های حوزه حکمرانی و علوم سیاسی بسیار بر آن تاکید دارند این است که نظام های حکمرانی باید به قدری پویا باشند که قبل از جدی شدن اعتراضات؛ درون مایه اصلی نارضایتی انعکاس یافته در آن ها را بگیرند و سعی در رفع آنها داشته باشند و از این رهگذر جلوی خسارت آتی را بگیرند. به بیان ساده تر؛ یک نظام حکمرانی مطلوب تا جای ممکن باید قبل از اینکه اعتراضات به مرحله خسارت باری برای کشور برسند برای آنها برنامه داشته باشد و روندهایی را تعریف کند که کارآمدی در پاسخ به مطالبات بحق مردم؛ بجای تضعیف کشور برای آن قدرت آفرین شود.

نکته دوم اینکه مردم باید بیش از پیش در حوزه های مختلف حکمرانی بکار گرفته شوند. آن چیزی که به معنای واقعی کلمه می تواند حافظ کشور و امنیت ملی باشد چیزی جز حضور در صحنه مردم نیست. مردم باید خود را در بطن تحولات حس کنند و اساسا همین حس تعلق آن ها نسبت به کشور و نظام حکمرانی است که موجب می شود بسیاری از خسارات از ایران دور شوند. از این رو؛ باید روندها و سازوکارهایی تعریف شوند که تا جای ممکن؛ حضور مردم در صحنه به ویژه در امر حکمرانی را تقویت کنند. موضوع که خود فی نفسه برای ایران قدرت آفرین و دستاوردساز است.