، به تازگی و در بحبوحه تشدید فشارهای قدرت های غربی جهت فعال سازی مکانیسم ماشه علیه ایران، شاهد طرح قطعنامه ای مشترک از سوی چین و روسیه با هدف تمدید شش ماهه زمان فعال سازی مکانیسم ماشه علیه ایران بوده ایم. در واقع، پکن و مسکو تاکید داشته اند که باید به دیپلماسی فرصت بیشتری داد و البته که اشاره آن ها بیشتر بر این مساله بوده که ایران همه نوع همکاری را با هدف شفاف سازی در مورد پرونده هسته ای خود انجام داده است. با این همه، قدرت های غربی و متحدان آن‌ها، این تلاش ها را برنتابیده و قطعنامه مذکور را رد کردند. موضوعی که تا حد زیادی از قطعیت فعال‌شدن مکانیسم ماشه علیه ایران حکایت دارد. در این رابطه، توجه به ۳ نکته مهم به نظر می رسد.

اول اینکه قطعنامه مذکور در شرایطی رد شد که به گفته منابع بین المللی حتی نماینده روسیه در سازمان ملل متحد تاکید کرد که ایران همه نوع همکاری را با آژانس بین المللی انرژی اتمی در مورد پرونده هسته ای خود در دستورکار داشته و مدتی قبل به نشانه حسن نیت، در قاهره به توافق با آژانس جهت همکاری دست یافت. این موضوع بدان معناست که حتی اگر ایران همکاری کند هم قدرت های غربی و متحدانشان علیه ایران وارد عمل می شوند و این یعنی مساله هسته ای صرفا یک پوشش برای آن ها جهت ماجراجویی علیه کشورمان است.

نکته دوم اینکه بازیگران اروپایی در جریان رای‌گیری در مورد قطعنامه مذکور نشان دادند که چیزی جز پادوی آمریکا نیستند. مساله ای که به عینه از سوی نماینده روسیه در سازمان ملل مورد اشاره قرار گرفت و او به صورت مستقیم نماینده فرانسه را خطاب قرار داد و گفت بهتر است وی صحبت بیشتری نکند زیرا اروپا نشان داد که مستقل نیست و صرفا به حرف بزرگترِ خود که همان آمریکا است گوش می دهد. این یعنی ما با یک حرکت مغرضانه و کاملا سیاسی علیه ایران رو به رو هستیم که هیچ بنیان منطقی ندارد و صرفا جلوه ای تازه از خصومت‌ورزی علیه کشورمان را نمایندگی می کند.

و مساله سوم اینکه در قالب نشست اخیر شورای امنیت، بار دیگر منطق مستدل ایران پیش چشم جهانیان قرار گرفت. ایران کشوری بود که همواره با آژانس بین المللی انرژی اتمی همکاری داشت و البته که همانطور که رهبر انقلاب نیز بارها فرموده اند، هیچ اولویتی برای دسیابی به سلاح های اتمی نداشته و نداردو اینکه یکچنین عضو متعهدی در شورای امنیت با این قبیل تلاش های مغرضانه رو به رو می شود نشان از آن دارد که جهان حقیقتا به عرصه ای تبدیل شده که در آن بازیگران قلدور غربی خود را محق می دانند در لوای قانونمداری ظاهری، هر اقدامی را علیه ملت های آزاده و مستقل انجام دهند. موضوعی که به ویژه برای افکار عمومی جهانی آگاهی‌بخش است.