به گزارش خبرنگار خبرگزاری موج کرمانشاه، چقدر چراهای بی پاسخ این روزها در ذهنمان زیاد شده اند.بگذریم از دلار سی و شش هزار تومن،از قیمت نجومی طلا و ماشین هم بگذریم. اما یک چرای دیگر بیشتر از بقیه ذهن همه را درگیر کرده.چرا فقط انتظارها از مقام عالی دولت است.

چرا بقیه مسئولین بر اریکه قدرت تکیه زده اند اما هر کدام در جایگاه و موقعیت خود برای رفع مشکلات خُرد که صرفا با تصمیم گیری های عادلانه امکان مرتفع شدن آن هست، اقدامی نمی کنند.همین تصمیم گیری‌های خُرد در ادارات و ارگان های دولتی، رفته رفته عدالت را در جامعه جاری می کند.اما چرا هر کدام از مدیران به جای آنکه مرهمی باشند بر زخم های مردم، نمک بر زخمشان می پاشند.

هیزم بر آتش اعتراض هایشان می‌ریزند.اینکه استان کرمانشاه در کشور مقام های اول بیکاری را دارد و هنوز اقدام شایسته ای در این راستا توسط مسئولین و تصمیم گیران صورت نگرفته است یک درد بزرگ است.

اینکه با کارآفرین ها نیز سرسازگاری ندارند،بدتر از همه. اما این روزها مشکل بزرگتری به مابقی دردهای مردم کرمانشاه اضافه شده است.آن هم نادیده گرفتن ظرفیت های انسانی شهرمان است.

چشم بستن در مقابل بومی گرایی است که فقط شعارش را می شنویم.وقتی کرمانشاه رتبه اول بیکاری در کشور را دارد چرا باید مسئولین بجای رفع این مشکل با تصمیم گیری‌های غلط تیشه را برداشته و به ریشه مشاغل آزاد بزنند.مثلا در همین اداره گاز استان بجای حمایت از پیمانکاران شهر که فعالیتی شبانه روزی در راستای خدمت رسانی به مردم را دارند قصد براین است علیرغم مقررات، مسیر را برای ورود شرکت های پیمانکاری غیربومی باز کنند.

پیمانکاری یک کار گروهی و تیمی است.بیکار شدن یک پیمانکار در شهر،یعنی بیکاری یک گروه،یعنی خالی ماندن سفره های چندین خانواده،یعنی افزایش بیکاری و فقر.آقایان،مسئولین محترم و دلسوز تا دیر نشده چاره ای بیندیشید،به داد این شهر برسید.از قدیم گفته اند چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است.

نازنین رحمان آبادی