به گزارش خبرگزاری موج همدان، توسعه ای که در هرمنطقه ای اتفاق می افتد باید مبتنی برشاخص های علمی مطرح و توسعه ای پایدار با الزام بر حفظ منابع طبیعی استان باشد، اما آنچه از گفتگو با علی اکبر نظری عضو شورای شهر در برخی از امور به میان آمد، نشان از آن دارد مسوولان تخریب های منابع طبیعی را پنهان می کنند، چرایی آن را بررسی کنیم!

علی اکبر نظری رییس شورای شهرستان همدان عنوان کرد: «دستگاه ها، نهادها و شرکت های خصوصی که سرگرم توسعه درمناطقی از شهر یا شهرستان و به طور خاص دربرخی از نقاطی که دارای حساسیت نسبت به منابع طبیعی و محیط زیستی از منظر رعایت میزان دخل و تصرفات با تعاریف علمی رایج وجود دارد، نکات مربوطه را رعایت نمی کنند.»

چرا رعایت  نمی کنند؟ چرا منابع طبیعی که متعلق به تمامی شهروندان و ساکنان ایران زمین است باید قربانی خودخواهی و توسعه غیراصولی و غیر پایدار شود؟ آیا طبیعت و منابع بکر باید در راستای کسب لذت از سوی عده ای معدود تحت عنوان سرمایه گذار، حیف شود؟ اگر مطرح کنیم نوعی انگ بر ما می زنند و نگوییم پاسخ وظایف انسانی و حقوق بشری خود و نسل های آینده را چگونه دهیم؟

علی اکبر نظری تصریح کرد: «دستگاه های متولی اگر چنانچه تخریبی روی دهد نه تنها از آسیب وارده جلوگیری نمی کنند، بلکه رفتار آن ها به گونه ای است که پیشامد زیانبار مطرح را پنهان نیز می کنند.»

چرا پنهان کاری؟ نتایج این پنهانکاری آیا در راستای منافع مردمی است یا منافع گروهی و فردی بخشی خودشیفته ؟

وی افزود: معادنی که از کوه های همدان تغذیه می کنند نقش مهمی در تخریب و ازمیان رفتن منابع طبیعی موجود دارند؛ به عنوان مثال مناطق واقع در درهٔ دیوین یا دیویجین که یکی از دره‌های واقع در کوهستان الوند است و در حاشیهٔ جنوبی شهر همدان و غرب دره مرادبیگ و به موازات آن قرار دارد. امتداد دره از شمال غربی به جنوب شرقی و انتهای آن به دامنه کوه‌های معروف چهارقله می‌رسد، ازمکان های مورد علاقه این دست معادن است و استخراج سنگ های موجود در این محدوده به گونه ای بوده است که روان آدمی را به درد می کشاند.

وی ادامه داد: این تخریب به معادن خلاصه نمی شود و باغات را نیز در بر می گیرد و در این زمینه از سوی هیچ یک از دستگاه های مسوول که وظیفه حراست از این مناطق را به عهده دارند، اعتراضی را شاهد نبودید و نخواهید بود.

وی خاطرنشان کرد: شوراها و دهیاران موجود در حفظ و حراست از منابع طبیعی که سرمایه های سرزمین و آیندگان محسوب می شود هیچگونه آموزش و یا توجیهی را برای عمل به وظایف موجود در این حوزه نگذرانده و نمی دانند.

دلیل چیست؟ آیا کوتاهی نهاد های مرتبط محرز نیست؟ آیا دهیاران خود خواسته و آگاهانه تن به این وضعیت مخرب می دهند؟ نهادهای ناظر و نظارتی در این بخش کدام است؟ نقش مشارکت های اجتماعی چه شد و آن ها که ذیل پرچم جامعه مدنی و تشکل های مربوط قرار دارند کجاست؟

متن بالا نفی تلاش های برخی مسوولان و نهاد های مردمی دلسوز و وظیفه شناس را رد نمی کند و قدردان نیز است و جوابیه اگر موجود باشد منتشر خواهد شد؛ پرسش های حاضر در دل متن نیز از سوی نویسنده عنوان شده است