، بر کسی پوشیده نیست که چین جزو قدرت های برتر اقتصاد جهانی است و بسیاری از صاحب نظران و تئوریسین های عرصه اقتصادی معتقدند که این کشور در سال های آتی، جایگزین آمریکا به عنوان ابرقدرت اقتصادی جهان خواهد شد. اساسا به همین دلیل است که آمریکایی ها، چین را اصلی ترین رقیب خود در عرصه بین المللی معرفی می کنند و به هر شکل ممکن سعی در تضعیف آن در ابعاد گوناگون دارند.

در این چهارچوب، به تازگی نشریه اکونومیست در گزارشی به این مساله اشاره کرده که چین در وضعیت فعلی، چیزی در حدود ۵۰ درصد از تجارت خارجی خود را با ارز خودش یعنی یوآن مبادله می کند. موضوعی که به معنای گرایش قابل توجه چین جهت دلارزدایی از اقتصاد خود و عدم وابستگی به ارزهای خارجی و مخصوصا غربی است. این معادله حامل ۲ نکته مهم و قابل تامل است.

نخستین مولفه، مربوط به تغییر جهت در سیاست‌گذاری ارزی چین و تثبیت جایگاه یوآن به عنوان ارزی تجاری است. چین برای سال‌ها به‌دنبال آن بوده که یوآن را به ارزی قابل‌استفاده در تجارت بین‌المللی تبدیل کند، تا هم هزینه‌های مبادله را کاهش دهد و هم از ریسک‌های ناشی از وابستگی به دلار آمریکا بکاهد. این سیاست، به‌ویژه پس از تحریم‌های مالی علیه کشورهایی مانند روسیه، سرعت بیشتری گرفته است. در این روند، چین اقدام به امضای قراردادهای تهاتری دوجانبه با کشورهای مختلف کرده، بانک‌های مرکزی در کشورهای شریک را ترغیب به نگهداری ذخایر یوآن کرده، و تسهیلاتی را برای استفاده از این ارز در معاملات انرژی، مواد خام و کالاهای صنعتی فراهم آورده است. استفاده از یوآن به عنوان ارز تسویه در تجارت خارجی چین، به شرکت‌ها امکان می‌دهد که از ریسک‌های نوسانات نرخ ارزهای خارجی و محدودیت‌های دلاری در امان بمانند. این تحول باعث شده شرکت‌های چینی و شرکای خارجی‌شان برای واردات و صادرات، به جای تبدیل پول به دلار، مستقیماً از یوآن استفاده کنند. چنین وضعیتی در کنار تقویت سیستم‌های پرداخت مستقل از غرب مانند CIPS (سیستم پرداخت بین‌بانکی چین) به معنای کاهش تدریجی تسلط دلار بر تجارت خارجی چین است.

دومین مولفه، پیام‌های ژئو‌اقتصادی و قدرت‌نمایی مالی در نظام بین‌الملل را شامل می‌شود. افزایش سهم یوآن در تجارت خارجی چین، نه تنها یک اقدام اقتصادی بلکه یک ابزار راهبردی در دیپلماسی اقتصادی چین محسوب می‌شود. چین با تقویت یوآن، عملاً در حال ساختن بلوک اقتصادی جدیدی است که در آن کشورهای دوست یا شریک تجاری، از مدار تسلط مالی غرب و به‌ویژه آمریکا خارج می‌شوند. در واقع، استفاده از یوآن به کشورهای دیگر این امکان را می‌دهد که از محدودیت‌های سیستم مالی بین‌المللی (مانند تحریم‌های دلاری) عبور کنند و در بستری امن‌تر و باثبات‌تر مبادله کنند. چنین رویکردی به‌ویژه برای کشورهایی مانند روسیه، ایران، برخی کشورهای آفریقایی و حتی آمریکای لاتین جذاب است. همچنین چین با استفاده از یوآن، می‌تواند سرمایه‌گذاری‌های خارجی خود را نیز تسهیل کند. به‌ویژه در چارچوب طرح‌های بزرگی چون «کمربند و جاده» که در آن زیرساخت‌های کشورهای مختلف توسط چین تأمین مالی می‌شود.