، پیتر گیل که حرفه خود را به عنوان بازیگر آغاز کرد، بعدها نمایشنامه‌هایی از جمله «یورک رئالیست» را نوشت و برای تئاتر سلطنتی و تئاتر ملی کارگردانی کرد.

مل کنیون، نماینده او گفت که آثار گیل از ظرافت عاطفی نادری برخوردار بودند و به زیبایی و با دقت تنظیم شده‌اند در حالی که مایکل گراندیج، کارگردان هم گفت که کمک‌های گیل به تئاتر بریتانیا در آینده به عنوان یک تحول آرام اما عمیق شناخته خواهد شد.

گیل حرفه خود را به عنوان بازیگری نوجوان در تئاتر سلطنتی لندن در سال ۱۹۵۸آغاز کرد و شش سال بعد،  نقش سیلویوس را در کنار ونسا ردگریو در نقش رزالیند در تولید تحسین‌شده مایکل الیوت از نمایش «هرطور که دوست دارید» بازی کرد و همچنین چندین نقش در اولین اجرای بریتانیایی نمایش «دایره گچی قفقازی» نوشته برشت ایفا کرد.

با این حال، گیل که از توانایی‌های خود به عنوان بازیگر مطمئن نبود، به کارگردانی روی آورد. جرج دین، مدیر هنری تئاتر سلطنتی، او را تشویق کرد و او را به عنوان دستیار کارگردان استخدام کرد. او در ادامه کار، حدود ۱۰۰ تولید را روی صحنه برد.

اولین کارگردانی او در سال ۱۹۶۵، نمایش «شب جمعه یک معدنچی» اثر دی.اچ. لارنس بود، نویسنده‌ای که او در سال‌های بعد از او حمایت کرد.

او این نمایش را در سال ۱۹۶۸ به عنوان بخشی از سه‌گانه‌ای با اضافه کردن «عروس» و «بیوه‌شدن خانم هالروید»، دوباره روی صحنه برد. او همچنین در سال ۱۹۷۳ نمایش «چرخ‌وفلک» را کارگردانی کرد.

در سال ۱۹۷۶، او اولین مدیر هنری استودیوهای ریورساید در همرسمیت لندن شد، جایی که نمایش‌های «باغ آلبالو» را با النور برون، جولی کاوینگتون و مایکل الفیک و «تغییرپذیر» را با برایان کاکس و رابرت لیندزی روی صحنه برد. او همچنین برنامه‌ای چشم‌گیر از آثار بین‌المللی را ارائه کرد. هسته اصلی فعالیت او، استودیوی تئاتر ریورساید بود، مجموعه‌ای از کارگاه‌های بازیگری که برای تقویت روحیه گروهی طراحی شده بود.

در سال ۱۹۸۰، او مدیر تئاتر ملی شد و در سال ۱۹۸۴، استودیوی تئاتر ملی را تأسیس کرد تا به نمایشنامه‌نویسان و کارگردانان فضایی برای توسعه ایده‌ها بدهد. او تا سال ۱۹۹۷ در تئاتر ملی باقی ماند.

به گزارش گاردین، تولیدات متعدد او برای این شرکت شامل «قصه‌هایی از هالیوود» اثر کریستوفر همپتون؛ «ونیز حفظ شده» اثر توماس اوتوی با بازی ایان مک‌کلن و «میراث وویزی» اثر هارلی گرانویل-بارکر با بازی دومینیک وست و جولیان گلاور بود.

در جاهای دیگر، او نمایش‌هایی از چخوف، پینتر، اورتن، شاو، مامت و هیر را روی صحنه برد.

آثار بعدی او شامل «بیرون از باغ‌ها» درباره دو نوجوان فراری و «تغییر کوچک»، داستانی بلوغ درباره دو پسر اهل کاردیف، بود که او سه بار در طول حرفه خود آن را روی صحنه برد.

«یورک رئالیست» که در سال ۲۰۰۲ توسط تئاتر سیار انگلیسی قبل از اجرا در وست‌اند روی صحنه رفت، سیستم طبقاتی را از دریچه رابطه بین یک کشاورز یورکشایر و یک کارگردان تئاتر لندنی بررسی می‌کرد. مایکل بیلینگتون، منتقد گاردین، آن را در زمره بهترین نمایش‌های قرن بیست و یکم قرار داد. دیگر نمایش‌های بعدی او شامل «ورسای»، «به اندازه هر زمان دیگری خوب است» و «چیزی در هوا» بود.

گیل در سال ۱۹۸۰ نشان سلطنتی بریتانیا را دریافت کرد و در کتاب زندگینامه «شاگردی» در سال ۲۰۰۸ به زندگی خود در عرصه تئاتر و نمایش پرداخت.