، مرتضی نعمت‌الهی در سال ۱۳۲۴ در اصفهان به دنیا آمد. او فوق لیسانس زیباشناسی، دانشگاه سوربن در پاریس (ناتمام) و لیسانس مجسمه‌سازی از دانشکده هنرهای زیبای تهران را داشت.

چندین بی‌ینال و نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی در تهران، پاریس و اصفهان را در کارنامه حرفه‌ای خود داشت، همچنین چندین اثر فضای شهری در اصفهان، تهران و کرج حاصل کار نعمت‌اللهی هستند. عضویت در هیات انتخاب دومین دوسالانه مجسمه‌های شهری نیز از دیگر فعالیت‌های این هنرمند محسوب می‌شوند.

مجسمه‌های شاخصی از او همچون مجسمه شیخ بهایی، فردوسی و علی اکبر اصفهانی در اصفهان در مکان های مختلف در معرض تماشا قرار گرفته است.

مجسمه «طیران» که تداعی کننده حس پرواز است و به گفته این هنرمند فقید حالت شعله شمع را دارد، از معروف‌ترین آثار مرتضی نعمت‌الهی است، اولین مجسمه آبستره‌ای بود که سال ۱۳۷۲ در اصفهان و ایران در فضای عمومی قرار داده شد و نویددهنده حرکت هنر شهری و فیگوراتیو به سمت آبستره بود.

بزرگ‌ترین دستاورد این هنرمند از تحصیل و آشنایی با اندیشمندان و هنرمندان بسیاری همچون یوسف اسحاق‌پور، فریدون رهنما و امیرحسین آریان‌پور، یادگیریِ روشمندی و روش تحقیق در مجسمه‌سازی است. اتخاذ مجسمه‌ سازیِ روشمند از مهم‌ترین ویژگی‌های آثار مرتضی نعمت‌الهی است. درواقع فضای زیستی هنرمند به‌عنوان دستمایۀ اثر هنری با مباحث متدلوژیک پیوند یافت. او با مطالعات و تحصیلات در زمینۀ زیبایی‌شناسی و فلسفۀ هنر توانست روشمندی در ساخت آثار تجسمی را با فضای زیستی و مباحث شهری همسو کند.

او در سال ۱۳۹۲ طی مصاحبه‌ای گفته بود؛ «در رابطه با مجسمه‌های شهری و کلا در مورد شهر نه اینکه تعریفی وجود ندارد، چرا در کتاب‌ها شهر تعریف دارد ولی اینجا با وجود اینکه ما تحصیل کرده زیادی در این زمینه داریم، اما پنداری قرار نیست چیزی جای خودش دارد. متولیان ما نمی‌دانند یا شاید هم می‌دانند، که شهر جدای از آدم‌هایش یک موجود زنده‌ است و سیر تحولی اش را ادامه می‌دهد و بر اساس گذشته و حال نیازمندی‌هایش تغییر می‌کند و مناسبات آدم‌ها تغییر می‌کند و یک شهر از تمام اتفاقات دنیا تاثیر می‌گیرد و تاثیر می‌گذارد. ما امروزه ناگزیر هستیم در مقابل شهرهای بزرگ دنیا و اینکه علم و تکنولوژی و مصالح همه به یک جایی رسیده‌اند، از کارشناسان برای هر کاری استفاده کنیم، چون این دستاوردها کارشناسی شده اند و کارشناسان اجرایی متناسب با خودش را می‌خواهد. من نمی‌دانم مدیران ما بر چه ظوابطی مدیراند و کارشناسان که بعضی‌شان بهترین‌اند وقتی قرار است عمل شود کجا هستند، گویی هیچ چیز قرار نیست سر جای خودش را باشد.»