موج فیلمهای طولانی به جشنواره کن هفتادونهم رسید
با نزدیک شدن به هفتاد و نهمین جشنواره فیلم کن، فهرست منتشرشده از تایم آثار بخش مسابقه نشان میدهد که بیش از نیمی از فیلمها بالای دو ساعت زمان دارند و چند اثر نیز از مرز دو ساعت و نیم عبور کردهاند.
، با نزدیک شدن به هفتاد و نهمین دوره جشنواره فیلم کن، زمانبندی منتشرشده برای آثار بخش مسابقه نشان میدهد که ساخت فیلمهای بلند بیش از گذشته رایج شده است. طبق فهرست اولیه، بیش از نیمی از فیلمهای حاضر در رقابت اصلی، مدت زمانی بالاتر از دو ساعت دارند و حداقل چهار اثر نیز از ۱۵۰ دقیقه عبور کردهاند.
این روند در ادامه دیدگاههایی است که سال گذشته مدیر جشنواره ونیز درباره آن صحبت کرده بود. او تأکید کرده بود که سینما در حال گذار به مرحلهای تازه است؛ مرحلهای که در آن فیلم ۹۰ تا ۱۲۰ دقیقهای دیگر استاندارد مرسوم محسوب نمیشود و بسیاری از کارگردانان به سراغ قالبهای طولانیتر میروند. به گفته او، آثار بین دو ساعت و پانزده دقیقه تا دو ساعت و نیم به تدریج در حال تبدیل شدن به «استاندارد بینالمللی» هستند؛ موضوعی که چالشهایی جدی برای برنامهریزی جشنوارهها ایجاد میکند. او این تغییر را ناشی از تاثیر پلتفرمهای آنلاین و الگوهای داستانگویی سریالی دانسته بود.
در فهرست کن امسال نیز همین الگو دیده میشود. طولانیترین فیلم بخش مسابقه «ناگهان» به کارگردانی ریوسوکی هاماگوچی است که با ۱۹۶ دقیقه در صدر قرار دارد. پس از آن، آثاری مثل «ماجراجویی رویایی»، «توپ سیاه» و «مردی از زمان خودش» همگی بالاتر از ۱۵۰ دقیقه زمان دارند. فیلم «داستانهای موازی» از اصغر فرهادی نیز با ۱۳۹ دقیقه در میان آثار بلند قرار گرفته است.
مدت زمان ۱۹ فیلم از ۲۲ فیلم مسابقه مشخص شده و تایم سه اثر هنوز در مرحله تأیید نهایی است. در بخشهای غیررقابتی نیز چند فیلم با زمان قابلتوجه دیده میشود؛ از جمله «آکی» با ۳ ساعت و ۲۰ دقیقه و «سامورایی و زندانی» که ۱۴۷ دقیقه زمان دارد.
روند افزایش طول فیلمها تنها به سینمای هنری محدود نیست. در سالهای اخیر، بسیاری از آثار پرهزینه نیز مدتزمانی بالاتر از ۱۳۰ دقیقه دارند. فیلمهایی مانند «قاتلان ماه کامل»، «اوپنهایمر»، «جان ویک: بخش ۴»، «تلماسه: بخش دوم» و «آواتار: راه آب» نمونههایی از این موج هستند که هر یک به شکل قابلتوجهی از محدوده سنتی ۹۰ تا ۱۲۰ دقیقه عبور کردهاند.
با وجود افزایش طول فیلمها، استقبال مخاطبان همچنان به کیفیت روایت وابسته است. اگر یک اثر بتواند از زمان طولانی خود برای ساخت جهانی تازه، فضای دراماتیک مؤثر و تجربهای جذاب استفاده کند، طولانی بودن نهتنها مشکلی ایجاد نمیکند بلکه مزیتی برای آن محسوب میشود. در مقابل، آثاری که نتوانند این زمان را درست مدیریت کنند، تجربهای خستهکننده برای تماشاگر رقم میزنند.
ارسال نظر