، مهراب قاسم‌خانی ، فیلمنامه‌نویس شناخته‌شده، در برنامه «ساطور» با اجرای منصور ضابطیان، ناگفته‌هایی از سانسورهای عجیب در سریال «شب‌های برره» و فضای محدودکننده خلاقیت در تولید آثار هنری را بیان کرد.

او با اشاره به خاطرات پشت صحنه، گفت: «یک عکس از خودم با سبیل نصب کرده بودم که نامش “قاسم خان دماغ کوفته” بود، گفتند توهین است! واژه “حمام فینگ” را هم گفتند توهین به حمام است! حتی عکس رضاشاه که بالای میز بود، بعد از چند قسمت گفتند فقط پایین عکس را نشان دهید و سرش نباشد، و در نهایت دستور حذف کامل دادند.»

قاسم‌خانی درباره پایان ناگهانی شب‌های برره افزود: «در خانه بودم که همسرم زنگ زد و گفت سریال تمام شده! هیچ‌کس به ما اطلاع نداده بود. مدیران هم خبر نداشتند و گفتند ما هم نمی‌توانیم چیزی بگوییم. سریال نصفه ماند و هرگز بازپخش نشد.»

او دو نوع سانسور را تعریف کرد که سانسور قابل قبول: برای حفاظت جامعه از خشونت، تروریسم یا کودک‌آزاری و سانسور مردود: برای حفظ قدرت، که آن را نشانه ضعف و ترس از گفتگوی آزاد می‌داند.

این نویسنده با انتقاد از تأثیر مخرب سانسور بر ذهن خالق اثر، گفت: «به‌جای اینکه آینه جلوی جامعه بگذاریم، کارت‌پستال می‌دهیم. حتی وقتی نیازی به سانسور نیست، ناظر کیفی درونی اجازه نوشتن نمی‌دهد.»

قاسم‌خانی توضیح داد که این فضا سبب شده از پرداختن به موضوعات حساس دوری کند و تنها به سوژه‌های بی‌خطر بپردازد. او اثرگذاری کمدی را کوتاه‌مدت دانست و مثال زد: «در برره نهایتاً دو سه ماه مردم “بیده” گفتند یا واژه “پاچه‌خواری” ماند. بعد هم تمام شد.»

در پایان، او اعلام کرد که هدفش بهبود ذائقه کمدی مردم بوده، اما امروز فضای اجتماعی و سلیقه عمومی آن‌قدر تغییر کرده که حتی شوخی‌های شریف و خلاقانه نیز شاید دیگر خنده‌ای به لب مخاطب نیاورد.