، این دیدار در پایان ۱۲۰ دقیقه با تساوی ۱-۱ به پایان رسید اما در ضربات پنالتی این پاراگوئه بود که با تمرکز بیشتر و درخشش دروازه‌بان خود جشن صعود گرفت.

از همان دقایق ابتدایی تقابل دو سبک متفاوت کاملا مشهود بود. آلمان با مالکیت توپ، پرس شدید و گردش سریع توپ تلاش کرد جریان بازی را در اختیار بگیرد و با خلاقیت فلوریان ویرتس و جمال موسیالا قفل دفاع پاراگوئه را بشکند. در مقابل شاگردان گوستاوو الفارو با دفاعی منظم، فشرده و حساب‌شده فضا را از بازیکنان آلمان گرفتند و چشم به ضدحملات سریع دوختند.

با وجود برتری آلمان در مالکیت توپ، ساختار دفاعی پاراگوئه اجازه نداد ژرمن‌ها موقعیت‌های گلزنی زیادی خلق کنند. هر بار که‌ آلمان توپ را  از دست می‌داد پاراگوئه با سرعت از فضای پشت مدافعان استفاده می‌کرد و بارها خط دفاعی حریف را تحت فشار قرار داد.

یکی از مهم‌ترین مشکلات آلمان در این مسابقه وابستگی بیش از حد به خلاقیت فردی بود. زمانی که نفوذهای مستقیم و ارسال‌ها راه به جایی نمی‌برد، حملات این تیم قابل پیش‌بینی می‌شد و پاراگوئه با تراکم بالا در میانه میدان عملا راه نفوذ را بست. فشار روانی حذف‌های زودهنگام در جام‌های جهانی ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ نیز در دقایقی از مسابقه روی تصمیم‌گیری بازیکنان آلمان سایه انداخت.

پس از تساوی ۱-۱ در پایان وقت‌های قانونی و اضافه، همه چیز به ضربات پنالتی کشیده شد. جایی که اورلاندو‌گیل دروازه‌بان پاراگوئه، ستاره بی‌چون‌ و چرای میدان بود. مائوریسیو گوستاوو گومز و ماتیاس گالارزا ضربات خود را برای پاراگوئه به گل تبدیل کردند، اما در سوی مقابل اگرچه دنیز اونداف و فلوریان ویرتس موفق بودند، کای هاورتس پنالتی خود را با واکنش گیل از دست داد و نیک وولتماده نیز آخرین ضربه آلمان را هدر داد تا رویای ژرمن‌ها برای قهرمانی خیلی زود به پایان برسد.

این شکست یکی از تلخ‌ترین حذف‌های سال‌های اخیر آلمان به شمار  می‌رود. تیمی که همیشه به عنوان یکی از موفق‌ترین تیم‌های تاریخ فوتبال در ضربات پنالتی شناخته می‌شد، این بار برابر تیمی تسلیم شد که با انضباط تاکتیکی، جنگندگی و درخشش دروازه‌بانش یکی از بزرگ‌ترین شگفتی‌های جام جهانی ۲۰۲۶ را رقم زد.

عدنان کریمیان/خبرنگار و گزارشگر رسانه