، دوازدهم بهمن ماه سالروز درگذشت دکتر حسن ابراهیم‌حبیبی عضو فقید شورای نگهبان است.

حسن ابراهیم‌حبیبی در سال ۱۳۱۵ و در یکی از محلات قدیمی جنوب تهران دیده به جهان گشود. وی در همان دوران مدرسه نزد پدرش که بهره‌ای از دانش حوزوی داشت و نیز چند تن دیگر از مدرسان به فراگیری علوم حوزوی پرداخت.

دکتر حبیبی نوجوان بود که پدرش ضمن تشویق به درس خواندن، از او خواست تا حرفه‌ای نیز بیاموزد تا در صورت لزوم برای گذراندن زندگی خود کاری بلد باشد. از این‌رو قرار شد که جوراب‌بافی یاد بگیرد و تابستان‌ها به آن کار مشغول شود.

از آنجا که مادر و پدرش جوراب‌بافی می‌دانستند، یادگیری کار آسان بود، محل کار نیز خانه بود و برای تهیه نخ و رنگ کردن آنها و باز کردن کلاف‌ها، بافتن جوراب‌ها و به بازار بردن آنها و... باید کار‌هایی را می‌آموخت و اطلاعاتی بدست می‌آورد. این تجربه باعث گردید که از آغاز نوجوانی با محیط کار و برخی از انواع آن، روابط و برخی از دشواری‌ها آشنا شود.

وی در سال ۱۳۳۵ بعد از ورود به دانشگاه، همزمان در دو رشته‌ی حقوق و ادبیات، مشغول تحصیل شد. ایشان برای تکمیل تحصیلات عازم فرانسه شد و در دانشگاه سوربن موفق به أخذ دکترای حقوق و نیز دکترای جامعه‌شناسی شد.

حسن حبیبی در فرانسه علاوه بر درس خواندن، کار‌های دیگری نیز می‌کرد. از فعالیت‌های سیاسی در انجمن‌های اسلامی دانشجویی گرفته تا انتشار روزنامه «ایران آزاد»، کار‌های تحقیقاتی، ترجمه و نگارش از جمله کار‌های دیگر وی به شمار می‌رفت.

وی پس انقلاب و به یمن اعتماد و نزدیکی به حضرت امام خمینی (ره) و سال‌ها جَهد در نهضت، به یکی از چهره‌های شناخته‌شده و محبوب انقلاب بدل گشت و در مناصب گوناگونِ نظام ایفاگر نقش‌های مؤثری شد.

دکتر حسن حبیبی به مدت ۱۲ سال و در دو دوره متوالی طی سال‌های ۱۳۶۸ تا ۱۳۸۰ عضو حقوقدان شورای نگهبان بود.

او در کارنامه‌ی خود، مسئولیت‌های متعددی از جمله عضویت در کمیته‌ی تدوین پیش‌نویس قانون اساسی، نمایندگی مجلس شورای اسلامی، وزارت دادگستری و وزارت فرهنگ و آموزش عالی، عضویت و سخنگویی شورای انقلاب، عضویت در شورای بازنگری قانون اساسی، معاون اولی رئیس جمهور، ریاست فرهنگستان زبان و ادب فارسی، ریاست هیأت امنای فرهنگستان‌های جمهوری اسلامی ایران، عضویت در هیأت نمایندگی ایران در کنفرانس عمومی یونسکو، مؤسس و رئیس بنیاد ایران‌شناسی، عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام و عضویت در دیوان دائمی داوری (لاهه) را بر عهده داشت.

وی پس از تحمل یک دوره بیماری طولانی و بستری شدن در بیمارستان فرهنگیان تهران، سرانجام در ساعت یک بامداد پنجشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۱ جان به جان‌آفرین تسلیم کرد و به ملکوت اعلی پیوست. روحش شاد و یادش گرامی باد.

رهبر معظم انقلاب در پیامی به مناسبت درگذشت ایشان مرقوم فرمودند: «با دریغ و تأسف، خبر درگذشت یار دیرین انقلاب و دانشمند متعهد، مرحوم مغفور آقای دکتر حسن حبیبی رحمه‌الله‌علیه را دریافت کردم. ایشان مؤمنی صادق و پارسا و خَدوم بود. تاریخچه‌ی خدمات وی به نظام جمهوری اسلامی از پیش از انقلاب و به هنگام تدوین پیش‌نویس قانون اساسی آغاز شده و در طول سال‌های متمادی در عضویت شورای انقلاب و سپس برعهده‌گرفتن مسئولیت‌های بزرگ دیگر ادامه یافته است. بیماری جانکاه و طولانی وی، صبر و تسلیم و توکل او را نیز بر فهرست مزایای شخصیتی وی افزود و امید است رحمت و مغفرت و رضوان الهی شامل حال ایشان گردد. لازم می‌دانم به همسر گرامی و باوفای ایشان و دیگر بازماندگان و نیز به همکاران و علاقمندان به آن فقید سعید تسلیت خویش را تقدیم نمایم.»

منبع: کتاب «عماد ملت»، انتشارات پژوهشکده شورای نگهبان، چاپ اول، سال ۱۴۰۴، ص ۴-۳۴۳.