، در روزهایی که صدای انفجارها در منطقه پیچیده بود و آسمان غرب آسیا تیره‌تر از همیشه، دل مردم ایران اما آرام بود؛ آرام از جنس ایمان. آن‌ها می‌دانستند پشت این سکوت، سپاهی ایستاده که وعده داده هیچ تهدیدی را بی‌پاسخ نمی‌گذارد. و وعده، وفا شد...

آمریکا یک حمله محدود به تأسیسات هسته‌ای ایران انجام داد؛ شاید برای آزمودن صبر ملت. اما رئیس‌جمهور  این کشور، دونالد ترامپ، که  در فضای سیاسی آمریکا نفس می‌کشد، تهدید کرد که اگر ایران پاسخی بدهد، حمله‌ای گسترده در راه خواهد بود.

اما پاسخ ایران، غرورآفرین و حساب‌شده بود؛ حمله مستقیم به پایگاه آمریکایی در قطر. حمله‌ای که نه تنها لرزه بر پنتاگون انداخت، بلکه بلافاصله صدای تماس‌های دیپلماتیک آمریکا برای آتش‌بس را به‌دنبال داشت. آری، این بار آن‌ها بودند که عقب نشستند، نه جمهوری اسلامی ایران.

آتش‌بس؟ بله. اما نه آن‌گونه که آمریکا و اسرائیل می‌خواهند. این بار کسی نمی‌تواند برای ایران تعیین تکلیف کند. ما جنگ را آغاز نکردیم، اما اگر قرار به پایان باشد، پایان با ماست. این آتش‌بس، نه نشانه ضعف، که سند قدرت ایران است.

نباید اشتباه گرفت؛ آتش‌بس با صلح تفاوت دارد. صلح با آمریکا و اسرائیل، با ذهنیت استعماری و چپاولگرانه‌ای که از قرن‌ها پیش با آن در جهان شناخته شده‌اند، امکان‌پذیر نیست. ملت ایران، ملتی مستقل است.

در حالی‌که رسانه‌های غربی تلاش می‌کنند با تیترهایی چون «توافق برای پایان درگیری» فضا را وارونه جلوه دهند، آنچه در واقعیت رخ داد، چیزی جز عقب‌نشینی آشکار آمریکا پس از ضربه ایران نبود. این همان چیزی‌ست که باید بارها و بارها گفت:

ما ملت امام حسینیم، ما از جنگ نمی‌هراسیم، و اگر قرار باشد صلحی برقرار شود، این ما هستیم که زمان و شرایطش را تعیین می‌کنیم.