،فاطمه مسکینی ویشکایی با اشاره به دلایل اصلی آتش زدن بقایای محصولات کشاورزی توسط کشاورزان اظهار کرد: مهم‌ترین دلیل این اقدام، از بین بردن بقایای غیرقابل استفاده باقی‌مانده از محصول برداشت‌شده در مزرعه است؛ بقایایی که در صورت باقی ماندن، عملیات شخم، خاک‌ورزی و آماده‌سازی زمین برای کشت بعدی را با مشکل مواجه می‌کند.

وی با اشاره به محدودیت‌های موجود در مدیریت بقایا به‌ویژه در سیستم کشت دوگانه گندم–برنج افزود: برخی کشاورزان به دلیل کمبود زمان برای آماده‌سازی زمین و دشواری مدیریت بقایا، به سوزاندن آن‌ها روی می‌آورند؛ در حالی که این اقدام پیامدهای منفی قابل توجهی برای خاک و محیط زیست به همراه دارد.

سرپرست بخش تحقیقات خاک و آب با بیان اثرات کوتاه‌مدت و بلندمدت سوزاندن بقایا بر خاک مزارع گفت: تخریب کربن آلی خاک که مهم‌ترین عامل حاصلخیزی شیمیایی، فیزیکی و زیستی خاک است، کاهش فعالیت میکروارگانیسم‌های مفید، شورتر شدن خاک‌ها، افزایش فشردگی و تراکم خاک، تخریب کیفیت فیزیکی خاک و کاهش نفوذ آب در خاک از مهم‌ترین پیامدهای این اقدام به شمار می‌رود.

مسکینی ویشکایی ادامه داد: سوزاندن بقایای گیاهی همچنین باعث تخلیه عناصر غذایی خاک می‌شود و در درازمدت می‌تواند بهره‌وری اراضی کشاورزی را کاهش دهد.

وی در ادامه با اشاره به پیامدهای زیست‌محیطی این اقدام گفت: در اثر سوزاندن هر تن کاه و کلش، مقادیر قابل توجهی گازهای گلخانه‌ای وارد جو می‌شود که منجر به تشدید تغییرات اقلیمی و افزایش خشکسالی‌ها می‌شود.

مسکینی ویشکایی افزود: ذرات معلق ناشی از سوزاندن بقایا نیز می‌تواند موجب بروز مشکلات تنفسی و چشمی برای ساکنان مناطق نزدیک مزارع شود و حتی با کاهش دید در جاده‌ها، خطر بروز تصادفات رانندگی را افزایش دهد.

سرپرست بخش تحقیقات خاک و آب تأکید کرد: مدیریت صحیح بقایای محصول به نوع سیستم کشاورزی (حفاظتی یا مرسوم) و نوع بقایا بستگی دارد، اما رعایت برخی اصول می‌تواند از بروز مشکلات جلوگیری کند.‌

مسکینی ویشکایی در پایان گفت: حفظ حدود ۳۰ درصد بقایای گیاهی در مزرعه، خارج کردن بقایای پشت تراکتوری از زمین، خرد کردن بقایا برای تسریع در تجزیه، تأمین و حفظ رطوبت خاک، دفن بقایای گیاهی حداقل یک تا یک و نیم ماه پیش از کشت بعدی و استفاده از کودهای نیتروژنه برای جلوگیری از مشکلات تغذیه‌ای محصول بعدی از مهم‌ترین نکات در مدیریت بقایای محصولات کشاورزی است.