، همزمان با نزدیک شدن به مذاکرات اسلام آباد میان ایران و آمریکا٬ گمانه زنی های مختلفی در مورد این مذاکرات و نتیجه نهایی آن مطرح می شود. 

این مذاکرات پس از جنگ رمضان صورت می گیرد. جنگی که با اقدام تجاوزکارانه آمریکا و اسراییل در حمله به ایران آغاز شد و با مقاومت جانانه کشورمان و تنبیه متجاوزان به آتش بس موقت دو هفته ای ختم شد. آتش بسی که در بحبوحه آن قرار است ایران و آمریکا با میانجی گری پاکستان بر پایه شروط ۱۰ گانه کشورمان مذاکره کنند. 

بیشتر بخوانید:

دستیابی به توافق مشروط به پذیرش حقوق ایران است

با این همه نتیجه این مذاکرات هرچه باشد باید اذعان کنیم که ایران از همین حالا به دو دلیل پیروز بزرگ مذاکرات مذکور است. 

اول اینکه دشمنان اگر در صحنه جنگ قادر بودند که به نتایج مطلوب خود دست یابند کار هیچگاه به آتش بس نمی رسد. در ساعات اخیر بسیاری از رسانه‌های غربی اذعان کرده اند که ترامپ برای آتش بس با ایران التماس کرده است. 

همین که ترامپ ابتدا اذعان کرد که منطبق با شروط ایران مذاکره می کند و در صحنه میدانی به هیچ دستاوردی علیه کشورمان نرسید نشان از آن دارد که ایران طرف قدرتمندتر ماجراست و توانسته به خوبی دشمنان را ناامید کند. از این رو آن طرفی که به مذاکره بیش از همه نیاز دارد٬ دشمنان هستند. همانهایی که در صحنه میدانی به هیچ دستاوردی نرسیده اند. 

نکته دوم اینکه ورای هر نتیجه ای که در قالب مذاکرات اسلام آباد حاصل شود باید توجه داشت که ایران در شرایطی وارد فضای مذاکره شده که به نسبت گذشته یک اهرم قدرت تازه را در دست دارد. اهرم قدرتی که بسیاری آن را قوی تر و موثرتر از تسلیحات اتمی ارزیابی می کنند و آن تسلط کشورمان بر تنگه هرمز است. 

از یاد نبریم که پیش از آغاز جنگ رمضان٬ عبور و مرور از تنگه هرمز رایگان و برای همه آزاد بود. با این حال اکنون این عبور و مرور آزاد نیست و ایران تاکید کرده که زین پس مطابق با حق خود از آنهایی که خواهان عبور از تنگه هستند عوارض دریافت می کند. اگر از این زاویه نیز به ماجرا بنگریم ایران دست برتر را در قالب مذاکرات اسلام آباد و نتیجه نهایی آن دارد.