، زمان زیادی از برگزاری دور جدید مذاکرات هسته ای میان ایران و آمریکا در مسقط نمی گذرد. در این چهارچوب، شاهد طرح تحلیل و تفسیرهای مختلف از سوی صاحب نظران گوناگون در مورد مذاکرات مذکور و البته ارائه پیش بینی در مورد روندهای آتی هستیم.

عده ای بر این باور هستند که روند آغاز شده می تواند منجر به کاهش تنش ها میان تهران و واشینگتن شود و عده ای دیگر معتقدند که سطح اختلافات میان دو طرف به قدری زیادی است که حصول توافق چندان محتمل نیست و همپچنان باید انتظار تشدید تنش ها را داشت. در این میان، حداقل به دو دلیل می توان گفت که ترامپ و کلیت دولت آمریکا در مورد مذاکرات با ایران جدیت ندارند.

اول اینکه آمریکا در شرایطی از استقبالش از گزینه دیپلماتیک حرف می زند و می گوید که مشتاق توافق است که روز به روز بر شدت حضور نظامی و امنیتی خود در منطقه می افزاید و گزارش های مختلف نیز حاکی از این هستند که این کشور اعزام یک ناو هواپیمابر جدید به خاورمیانه را در دست بررسی دارد. اگر مذاکره واقعا قرار است به نتیجه برسد و از موضع احترام باشد، این قبیل اقدامات منطقی نیستند.

اینکه واشینگتن دست به این تحرکات می زند تنها یک معنی دارد و آن هم این است که آمریکا قویا به دنبال زورگویی و تشدید تنش علیه تهران با هدف باج گیری است. موضوعی که ایران بارها و بارها آن را رد کرده و تاکید نموده که ذره ای از حقوق حقه خود عقب نشینی نخواهد کرد و در این زمینه آمادگی های لازم را هم دارد تا با تمام قوا از منافع و امنیت ملی خود حراست کند. کما اینکه مسوولان ارشد نظامی کشورمان هم به صراحت گفته‌اند که ایران در بالاترین سطح آمادگی نظامی قرار دارد و رویکرد نظامی خود را هم به آفندی تغییر داده است.

نکته دوم اینکه ترامپ و تیم متحدش در قدرت همچنان بر طبل زیاده خواهی از ایران می کوبند و سعی دارند طیف متنوعی از مسائل را در قالب مذاکرات با کشورمان بگنجانند. این در حالی است که دلیلی ندارد مثلا ایران در مورد قدرت موشکی خود که جزو توانمندی های متعارف نظامی این کشور است و یا حضور منطقه ای اش، به کشوری دیگر توضیح دهد یا بازخواست شود. باید از آمریکایی ها پرسید چرا رژیم اشغالگر قدس باید سلاح اتمی داشته و هیچ نظارتی بر آن نباشد اما ایران که صرفا سلاح های متعارف در اختیار دارد، باید هدف انواع و اقسام تهدیدات باشد. مجموع این مسائل یک واقعیت را فریاد می زنند و آن هم این است که آمریکا برخلاف ظاهرنمایی‌ها و فریبکاری های خود، به هیچ وجه در میدان مذاکره جدیت ندارد.