، به تازگی بخش های مختلف سوریه نظیر شهرهای طرطوس، بانیاس، لاذقیه، حمص و غیره، صحنه اعتراضات گسترده مردمی بوده است. معترضان نسبت به سیاست های قومی و فرقه‌ای رژیم جولانی و نیروهای وفادار به آن اعتراض دارند و تاکید می کنند که سوریه باید فدرالی اداره شود و حقوق اقلیت های قومی و دینی نظیر علویان در آن رعایت شود و البته که روند دستگیریهای گسترده در اقصی نقاط سوریه نیز متوقف شود.

با همه نیروهای وفادار به جولانی با سرکوب شدید و حتی تیراندازی مستقیم به معترضان، سعی در ساکت کردن آن ها داشته اند. موضوعی که با بازتاب‌های گسترده ای رو به رو شده است. در این چهارچوب، به نظر می‌رسد که باید دو مساله راهبردی را مد نظر داشت.

اول اینکه نه جولانی و نه متحدانش هیچکدام توانایی اداره سوریه و حکومت بر این کشور را ندارند. آن ها پیشتر اداره یک استان به نام ادلب را در دست داشتند و اکنون به یکباره با یک کشور بزرگ نظیر سوریه رو به رو شده‌اند که تخصص و ظرفیتی برای اداره کردن آن ندارند. بی‌دلیل نیست که می بینیم مدام در دوره های زمانی نزدیک به هم، سوریه صحنه اعتراضات عمومی می‌شود.

دلیل این مساله نیز روشن است: مردم نسبت به بی کفایتی دولت در تامین نیازهایشان اعتراض دارند و در عین حال در قیاس با گذشته، این باور را دارند که کشورشان در نوعی هرج و مرج بزرگ گرفتار شده که جولانی و متحدانش نمی توانند این مشکل را حل کنند و بلکه حتی آن را بدتر هم می کنند. از این رو، به نظر می سد که سوریه در روزها و ماه های آتی، شرایط به مراتب پُرتنش تری را هم پیش رو داشته باشد.

مساله دوم اینکه بار دیگر استانداردهای دوگانه جهان غرب در مواجهه با یک پدیده مشابه آشکار شده است. قدرتهای غربی و متحدان آن ها که همواره خود را حامی حقوق بشر و آزادی بیان و غیره معرفی می کنند، در مواجهه با جنایات گسترده نیروهای وفادار به جولانی علیه مردم سوریه، کاملا سکوت کرده اند و عملا مشوق پنهان این موضوع هستند. این در حالی است که همین رهبران غربی وقتی در کشوری که مخالف با سیاست های آن ها است کوچکترین اتفاقی رخ می دهد، از کاه، کوه می‌سازند و همه نوع حمله رسانه ای و تبلیغاتی و سیاسی را انجام می دهند. در این رابطه، یک نکته آشکار می شود و آن هم این است که غرب برای هیچ کشور و ملتی دغدغه حقوق بشر و آزادی ندارد بلکه برعکس، صرفا منافع خود را لحاظ می کند.