، یکی از رویدادهای مهم سال ۱۴۰۳، سقوط نظام سیاسی اسبق سوریه به ریاست جمهوری بشار اسد بوده است. شش ماه قبل از تحقق این مساله، گروهک تروریستی تحریر الشام به سرکردگی ابومحمد الجولانی، دست به تحرکاتی زده بود. جولانی و باند متحدش به مدت هفت سال در استان ادلب حکومت می کردند و در این دوران از حمایت های مستقیم دولت هایی نظیر قطر و ترکیه سود می بردند.

از این رو، جولانی و طیف متحدانش از گروه های مختلف شورشی و تروریستی، علیه حکومت اسد در سوریه خروش کردند و در نهایت توانستند نظام سیاسی اسبق سوریه را ساقط کنند. نکته قابل تامل اینکه ارتش سوریه کمترین مقاومتی را در برابر تروریست ها و شورشیان انجام نداد و شهرهای سوریه یکی پس از دیگری تا دمشق سقوط کردند و در نهایت بشار اسد نیز با پوشش روسیه، عازم این کشور شد. کمک های نظامی ترکیه و دلارهای قطری، مهندسی اصلی تحولات سوریه و سقوط نظام سیاسی اسبق این کشور را برعهده داشتند.

این کشورها در طی حکومت هفت ساله جولانی در استان ادلب، با استفاده از اهرم های اقتصادی تا جای ممکن توجه مردم سوریه را به سمت خود جلب کردند. آن ها با استفاده از پرداخت های حقوق بیشتر به مردم مناطق تحت کنترل خود، از وضعیت اقتصادی نه چندان مساعد سوریه سواستفاده کردند و این باور را به طیف های قابل توجهی از مردم سوریه القا کردند که تداوم وضعیت موجود به نفع آن ها نیست. با این همه، نکته قابل تامل اینکه سوریه پس از قدرت گیری باند جولانی، وضعیت به شدت آشفته ای پیدا کرده است.

کافی است توجه داشته باشیم که رژیم اشغالگر قدس بخش های قابل توجهی از جنوب این کشور را اشغال کرده و البته که به نحو گسترده ای زیرساختهای نظامی این کشور را بمباران کرده است. ورای این ها، در شمال سوریه نیز شاهد تحرکات ترکیه و تلاش های آن برای اعمال نفوذ هر چه بیشتر در خاک سوریه هستیم. در عین حال، وفاداران به جولانی جنایت های فجیعی را علیه اقلیت های قومی و مذهبی در سوریه نظیر علویان هم انجام داده‌اند. موضوعی که با بازتاب های گسترده بین المللی همراه شده و انتقادات زیادی را از دولت جدید و خودخوانده سوریه به همراه داشته است.

در این چهارچوب، تقریبا اغلب ناظران و تحلیلگران معتقدند که سوریه با حضور باند جولانی در قدرت، عملا چند گام به عقب برداشته و ضعیف‌تر شده است. بدتر از همه اینکه این کشور به شدت با خطر و تهدید تجزیه شدن نیز رو به رو است. باند جولانی نیز نشان داده اند که در تدبیر امور سوریه هیچ کفایتی ندارند و نباید آن ها را چیزی جز مهره های گماشته قدرت های خارجی در خاک سوریه درنظر گرفت.