، بانک‌های مرکزی جهانی نقشی کلیدی در ثبات اقتصادی، سیاست پولی و مدیریت بحران‌های مالی ایفا می‌کنند و حجم دارایی‌های آنها بازتابی از قدرت مالی و رویکردهای سیاست‌گذاری هر کشور است.

 جدیدترین داده‌های بانک تسویه‌حساب‌های بین‌المللی نشان می‌دهد که بزرگترین بانک‌های مرکزی جهان بر اساس کل دارایی‌ها تا پایان سه‌ماهه سوم سال ۲۰۲۵ رتبه‌بندی شده‌اند. این داده‌ها تفاوت رویکرد کشورها در زمینه تسهیل کمی، مداخلات ارزی و سیاست‌های پولی را آشکار می‌کند.

بر اساس گزارش ویژوال کپیتالیست، منطقه یورو با ۷ هزار و ۱۳۰ میلیارد دلار دارایی در رتبه نخست قرار دارد. پس از آن چین با ۶ هزار و ۶۲۱ میلیارد دلار و ایالات متحده با ۶ هزار و ۵۸۷ میلیارد دلار به ترتیب در جایگاه دوم و سوم ایستاده‌اند. ژاپن نیز با ۴ هزار و ۵۱۷ میلیارد دلار، چهارمین بانک مرکزی بزرگ جهان به شمار می‌رود.

در ادامه این فهرست، بانک مرکزی سوئیس با ۱ هزار و ۱۰۸ میلیارد دلار دارایی قرار دارد که با توجه به جمعیت و اندازه اقتصاد این کشور، رقم قابل توجهی محسوب می‌شود. بریتانیا با ۱ هزار و یک میلیارد دلار، هند با ۹۱۱ میلیارد دلار و برزیل با ۸۹۸ میلیارد دلار در رده‌های بعدی قرار گرفته‌اند. سنگاپور با ۶۱۰ میلیارد دلار و هنگ‌کنگ با ۵۳۴ میلیارد دلار، فهرست ۱۰ بانک مرکزی بزرگ جهان از نظر دارایی را تکمیل می‌کنند.

منطقه یورو، چین و ایالات متحده در مجموع بیش از نیمی از کل دارایی‌های بانک‌های مرکزی جهان را در اختیار دارند؛ موضوعی که نشان‌دهنده تمرکز بالای قدرت پولی در اقتصادهای بزرگ است. همچنین، دارایی‌های بالای سوئیس عمدتاً ناشی از مداخلات گسترده ارزی و انباشت ذخایر خارجی در سال‌های اخیر بوده است.

دارایی‌های بانک مرکزی معمولاً شامل ذخایر طلا، ارزهای خارجی، اوراق قرضه دولتی و وام‌های اعطایی به مؤسسات مالی است. این دارایی‌ها ابزار اصلی بانک‌های مرکزی برای کنترل تورم، مدیریت نرخ بهره، تثبیت ارز و حفظ ثبات بازارهای مالی به شمار می‌روند و نقش مهمی در توان این نهادها برای مقابله با شوک‌های اقتصادی دارند.

در سال‌های اخیر، علاوه بر اقتصادهای توسعه‌یافته، بازارهای نوظهور نیز سهم بیشتری در این فهرست به دست آورده‌اند. حضور هند و برزیل در میان ۱۰ بانک مرکزی بزرگ جهان، نشان‌دهنده افزایش نقش این کشورها در معادلات مالی بین‌المللی و تقویت جایگاه آنها در تجارت جهانی است.

هرچند حجم دارایی‌های بانک مرکزی لزوماً به معنای رشد اقتصادی یا بهره‌وری بالاتر نیست، اما بیانگر قدرت مانور کشورها در مدیریت بحران‌های مالی و نوسانات ارزی است. با ورود اقتصاد جهانی به مرحله‌ای جدید از انقباض پولی و تغییر جهت جریان‌های سرمایه، بررسی سطح دارایی‌های بانک‌های مرکزی، تصویری روشن‌تر از آمادگی کشورها برای مواجهه با چالش‌های پیش‌رو ارائه می‌دهد.