به گزارش خبرگزاری موج کردستان، فاطمه سهرابی عضو هئیت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سنندج در یادداشتی نوشت کرونا مهمان ناخوانده ای است که الان در دنیا شش ماهه شده است و قصد ندارد تا مدت زمانی البته نا معلوم نیز سایه شوم اش را از سر جهان کم نماید، اما این ویروس باید آنقدر در بین مردم شناخته شده باشد که جای آزمون و خطا و ریسک برای کسی باقی نگذارد.

مردم شریف کردستان در ماه‌های اول قرنطینه خیلی خوب رعایت کردند و در کل جزو استانهای موفق در زمینه کنترل نسبی بیماری بودند اما به مرور زمان و رفع محدودیت‌های قرنطینه؛ آغوش کردستان برای پذیرش مهمانان خارج از استان باز شد و  خیلی ها هم به دلیل عدم آگاهی صحیح از بیماری؛ اوضاع را طبیعی قلمداد کردند و به زندگی ماقبل کرونا برگشتند .

بازگشایی تالارهای عروسی و برگزاری اینگونه مراسمات طوری بود که انگار جشن پیوند سلامت جان و جامعه است اما اینگونه نبود و در اینجا کویید 19 بود که شاباش میداد و قربانیان خود را در اوج شادی و ناآگاهی انتخاب  می‌کرد.  اخیرا خبری در ایران منتشر شد که در استان کردستان در یکی از کارواش ها مراسم عروسی برگزار گردیده و به گفته معاون کل وزیر بهداشت برای اولین بار در تاریخ بشریت !!!!!! .

با یکی از کسانی که در این مراسم حضور یافته بود و چندی قبل با افتخار در مورد آن مراسم برایم حرف زده بود صحبت کردم، او می‌گفت من و خیلی ها با این نگاه رفتیم  که طبق خیلی اخبارها فکر میکردیم ویروس کرونا در محیط بسته منتقل میگردد نه در فضای باز .

نکته دوم اینکه اگر هم منتقل شدنی بود چرا تا کنون در هیچکدام از اطرافیان و آشنایان و اقوام ما کسی مبتلا نشده است و تقریبا خیلی از ما معتقد بودیم چنین موضوعی در کل بازی رسانه ای است و اصلا وجود ندارد اگر بود چرا تا حالا یک نفر که مبتلا شده را ما نمی شناسیم ضمنا اکثر ما قبل و بعد مراسم از محلول ضد عفونی استفاده کرده بودیم. آنقدر این دو جمله مرا به فکر فرو برده که چندین روز است به این فکرم که ما باید به فکر تولید دستگاههای تمام اتوماتیک شستشوی فکر باشیم تا شستشوی ماشین.

نمیدانم باید چه بلایی سر قومی نازل گردد که باور کنند وضعیت عادی نیست. انشالله با رفتن کرونا از جهان  نگاهی نو به همه ما برگردد که این جهان قانونی دارد به نام پیوستگی. ما هر کاری که انجام میدهیم در سرنوشت دیگران تاثیر گذار است. با فهم این قانون؛ خودخواهی ها رنگ می‌بازد و آنوقت همه ما نگران حال جامعه هم خواهیم بود. نگران حال مدافعان سلامت و خانواده های آنها. نگران حال افراد پرخطر جامعه و خانواده های آنها و نگران حال عمومی همه اطرافیان.