شهروز کامجو-خبرگزاری موج اردبیل؛ چهارمین جشنواره ابوذر در اردبیل را می توان خاکستری ترین رنگین کمان جشنواره های رسانه ای نامید. اگر جوشش غرور در رگ های حاضرین در هنگام پخش سرود ملی و سخنرانی محکم و بی تعارف سردار بابازاده را از کل جشنواره فاکتور بگیریم جشنوراه ابوذر چنگی به دل نزد.

سخنرانی نوباوه که خیلی ها یا حداقل من برای شنیدنش ساعت ها به انتظار نشسته بودیم فرسنگ ها با انتظاراتمان فاصله داشت، اعلام پایان اصولگرایی و اصلاح طلبی، اطلاق تحمیق به کسانی که به لیست ها رای می دهند، استفاده از واژه های ثقیل در جمله به جمله سخنرانی و ... همه دست به دست هم دادند تا چیز جدیدی برای گفتن نداشته باشد.

اساسا نوباوه در یک جشنواره رسانه ای برای رسانه ها چیزی به ارمغان نیاورد، از هر حوزه ای سخن گفت الی حوزه رسانه. بدیهیات را با استفاده از واژه های انگلیسی که معادل فارسی آن به وفوور در مکالمات روزانه سطحی فضای مجازی استفاده می شود به خورد مخاطب می داد و قضاوت یکجانبه او در مورد مسائل، زیادی مشهود بود. در این خصوص جای سخن فراوان است و در حوصله این نوشتار نیست، بگذریم.

پیام هیات داوران جشنواره که توسط نادر پرستار از پیشکسوتان عرصه مطبوعات استان قرائت شد خود حاوی پیام پنهان دیگری بود ، درابتدای پیام به قضاوت بی طرفانه و بدون پیش داوری آثار رسیده تاکید شد اما در انتهای پیام از چند رسانه تقدیر و تشکر شد! دست بر قضا فعالین این رسانه ها مقام های جشنواره را درو کردند! بگذریم.

اگر از طیف سیاسی رسانه های منتخب عبور کرده و فرض را بر این بگیریم که در جناح مقابل هیچ رسانه ای حرفی برای گفتن نداشت، می رسیم به نحوه انتخاب ها که در نوع خود شگفت آور بود.

در بخش تیتر دو منتخب شایسته تقدیر شناخته شدند ، اینکه هیچ رسانه ای در طول یک سال گذشته چه مطبوعات و چه رسانه های برخط حائز رتبه های سوم و دوم و اول نشدند از عجایب این بخش بود. در بخش گزارش استانی نیز هیچ اثری در قواره رتبه های اول و دوم و سوم تشخیص داده نشد . جالب تر از همه اینکه در بخش خبر اثری که در سطح کشوری به رتبه دوم دست یافته بود در جشنواره استانی نیز به همان رتبه دوم رسید و عجیبتر اینکه در این بخش نیز هیچ اثری به عنوان رتبه اول انتخاب نشد! بخش کاریکاتور این جشنواره نیز حال و روز مشابهی داشت و با وجود کاریکاتوریست های برجسته در استان ، مقام های اول و دوم و سوم انتخاب نشدند .

حال سوال اینجاست که شاخص های احراز مقام توسط هیات داوران چه بوده که از میان خیل آثاری که برای این جشنواره ارسال شده اثری در حد و اندازه های کسب مقام نبوده ؟ آیا سطح جشنواره استانی با کشوری برابری میکرده که یک اثر در کشور و در استان یک مقام مشابه را کسب کند؟ هدف جشنواره ابوذر در حیطه رسانه ها چه بوده ؟ آیا حمایت و قدر دانی و تشویق فعالین این حوزه در نظر گرفته شده یا سرکوفت و سرخورده کردن رسانه ها که هیچ کسی در حد و اندازه کسب مقام در استان وجود ندارد؟

این روند دو پیام را به ذهن مخاطب متبادر می کند 

اول: رسانه های استان به حدی ضعیف و فاقد تخصص و کارآمدی هستند که حتی توان احراز رتبه و مقام در جشنواره مثل ابوذر را هم ندارند .

دوم: داوران جشنواره سعی بر این داشتند که با این روش به مخاطب القا کنند که جشنواره ابوذر بسیار سختگیرانه و با وسواس خاصی برگزار میشود و به قدری سطح این جشنواره بالاست که با جشنواره کشوری آن برابری می کند.

اما در اصل همه رسانه ای های استان ، هم سطح جشنواره رسانه ای ابوذر استان اردبیل را به خوبی میدانند و هم از قدرت مطالب و توانایی رسانه های استان باخبرند و این سبک برگزاری نخواهد توانست آنچه مدنظر برگزار کنندگان بوده را به آنها القا کند.