، قادر تکریم رزمنده رشید جنگ تحمیلی که در عملیات بیت المقدس حضور داشت چنین می‌گوید: یک ماه بیشتر از عملیات فتح‌المبین نگذشته بود؛ همان عملیاتی که دل‌ها را گرم کرد و امید را به جبهه‌ها برگرداند. هنوز گرد و غبار آن پیروزی بزرگ فرو ننشسته بود که عملیات بیت‌المقدس آغاز شد؛ عملیاتی که قرار بود غرور ملت ایران را بازگرداند، خرمشهر را آزاد کند، و کابوس اشغال را پایان دهد.

او در ادامه چنین تعریف می‌کند: آن روزها نیروهای ما، خیلی‌هاشان هنوز آموزش ندیده بودند. جوان‌هایی از گوشه‌وکنار ایران، از جمله گردان‌هایی از اردبیل؛ مالک‌اشتر، امام صادق، مصطفی خمینی... آمده بودند تا دل به آتش بزنند.

منطقه‌ای که باید از آن عبور می‌کردیم، صاف و بی‌پناه بود. نه خاکریزی، نه تپه‌ای. فقط باید از رود کارون می‌گذشتیم و دل به دل خاک می‌سپردیم. دشمن، پادگان حمید را که پیش از انقلاب هم مهم بود، تصرف کرده بود و بیش از ۵۵۵ روز در منطقه مستقر شده بود. شهرک ساخته بود، دیوارها را خراب کرده بود و تیرآهن‌ها را خم، تا چتربازی نتواند فرود بیاید. نوشته بودند روی دیوارها: آمده‌ایم که بمانیم.

اما نماندند.

رزمنده رشید سالهای دفاع مقدس در ادامه چنین می‌گوید: هویزه را آن‌قدر کوبیده بودند که از آن چیزی نمانده بود. خرمشهر هم، با آن موقعیت نظامی و اقتصادی‌اش، شده بود دژ تسخیرناپذیر عراق. صدام آن‌قدر به قدرت خود مطمئن بود که گفت: اگر ایرانی‌ها خرمشهر را پس بگیرند، کلید بصره را هم بهشان می‌دهم.در مقابل ما، لشکرهای زرهی ۱۰ و ۱۱ عراق بودند؛ عزیزترین لشکرهای صدام، که بهشان می‌گفت: «نور چشم من‌اند.» اما وقتی نیروهای ایرانی به خرمشهر رسیدند، فرمانده یکی از این لشکرها با بی‌سیم به بالا گزارش داد: ایرانی‌ها رسیدند!

او می‌گوید: در همان ساعات، ۱۹۵۰۰ نفر از نیروهای دشمن اسیر شدند، و تنها در خرمشهر، ۱۲۵۰۰ نفر به اسارت درآمدند و ۵۴۰۰ کیلومتر مربع از خاک کشورمان آزاد شد؛ سه برابر منطقه عملیاتی فتح‌المبین.

و در پایان می‌گوید:، وقتی خبر رسید، بغض‌ها ترکید. خرمشهر، بعد از ۵۷۸ روز، آزاد شده بود.

و امام خمینی (ره)، جمله‌ای گفت که تمام تاریخ را لرزاند:«خرمشهر را خدا آزاد کرد.»