به گزارش خبرگزاری موج، امام علی (ع) در نامه ۷۰ نهج البلاغه به سهل بن حنیف انصاری که با فرار گروهی از مردم مدینه به سمت معاویه روبرو شده بود می‌فرماید: به من خبر رسید که برخى از مردانى که در فرمان تو هستند، پنهانى به نزد معاویه مى‌گریزند. غمگین مباش اگر از شمار سپاهیانت کاسته مى ‌شود یا یارى شمارى از ایشان را از دست مى‌دهى. کیفر ایشان همین بس که به گمراهى افتاده‌اند و تو از زحمتشان رهایى یافته‌اى.

امام در ادامه می‌فرماید: آنان از هدایت و حق گریخته‌اند و به نابینایى و نادانى افتاده‌اند. اینان، یاران دنیا بودند و به دنیا روى آوردند و به سوى آن شتافتند. حکومت عدل ما را دیدند و شناختند و آوازه آن را شنیدند و به گوش سپردند. دریافته بودند که در اینجا مردم در برابر حق و عدالت برابرند. پس گریختند تا مگر خود به سودى برسند خداوند ایشان را از رحمت خود دور گرداند. اینان از ستم نگریخته‌اند و به عدل نیز نخواهند رسید و در این کار از خدا مى‌خواهیم، دشواری‌ها را برای‌مان آسان سازد. و ناهمواری‌ها را هموار گرداند. ان شاء‌الله.