به گزارش خبرگزاری موج، طی روزهای اخیر، انتقادات اغراق‌آمیزی علیه اکران برخی فیلم‌های ایرانی در گروه «هنروتجربه» صورت گرفته که جالب به نظر می‌رسد. شکی نیست که کارشناسان و اهالی رسانه، حق انتقاد یا طرح مسئله را دارند، اما روال معمول ثابت کرده که همواره طرح یک طرفه ماجرا با هدف‌گذاری‌های خاص، کارشناسی‌ها را به سمت موضع‌گیری‌های محفلی برده است. روز گذشته در پی طرح انتقاد از اکران همزمان فیلم‌های «ایستاده در غبار»، «لانتوری» و «فروشنده» در گروه «هنروتجربه»، امیرحسین علم‌الهدی، مدیر اجرایی و دبیر شورای سیاستگذاری این گروه، به این انتقادات پاسخ داد اما این پاسخ مستدل، مورد استفاده انتقادکنندگان قرار نگرفت تا ثابت شود برخی رسانه‌ها همچنان قائل به طرح و تحمل نظر مخالف نیستند و مرغ‌شان یک پا دارد! اما طرح مخالفت اکران همزمان با فیلم‌های مهم سینمای ایران در گروه هنر و تجربه، که ظاهرا داعیه دفاع از مظلومیت فیلمسازان این گروه سینمایی را دارد، از چند حیث شک‌برانگیز است و نشان می‌دهد منتقدان، اهدافی جز آنچه مدعی آن هستند، دنبال می‌کنند. مهم‌ترین بخش قضیه این است که غالب کسانی که نسبت به این گروه نقد دارند، اصولا میانه‌ای با سینمای مستقل و گروه هنر و تجربه ندارند و بارها نسبت به تشکیل این گروه سینمایی موضع گرفته‌اند. حالا چه شده که داعیه‌دار دفاع از فیلمسازان این گروه سینمایی شده‌اند، الله اعلم! بحث بعدی به این برمی‌گردد که چرا در شرایطی که فیلم «ایستاده در غبار» در این گروه اکران شده بود، زیاد حرف و حدیثی پیرامون این ماجرا پیش نیامد و حالا که «لانتوری» در آستانه اکران است و «فروشنده» در برنامه اکران عمومی قرار گرفته است، این مسئله، آن هم با این شدت و حدت (که می‌تواند حتی ذهنیت فیلمسازان هنروتجربه را تحت تأثیر قرار دهد) رسانه‌ای می‌شود؟ آیا جز این است که باردیگر، این جریان‌های منتقد و هم‌سو، اکران فیلم «رضا درمیشیان» را دستمایه جذابی برای حاشیه‌آفرینی قرار داده‌اند؟ آیا آنها که قبل از نمایش «فروشنده» اصغر فرهادی، در حال تیز کردن شمشیرهای خود هستند، از طرح مسئله چرایی اکران همزمان «فروشنده» در گروه هنر و تجربه، دنبال این نیستند که فرهادی را مقابل فیلمسازان مستقل و تجربه‌گرا قرار دهند؟ آیا اصولا طرح بحث برخورداری «رانت» در این خصوص، محلی از اعراب دارد؟ یعنی اگر «لانتوری» و «فروشنده» در گروه هنر و تجربه اکران نشوند، شکست تجاری می‌خورند و حالا قرار است از رانت نمایش در این گروه برخوردار شوند؟ آیا کسی به این مسئله دقت نمی‌کند که اکران طولی فیلم‌های هنرو تجربه، به اکران همزمان فیلم‌ها در مدتی محدود ربطی ندارد؟ آنچه مسلم است، تلاش طراحان گروه هنروتجربه به این است که مخاطبانی مستقل از مخاطبان سینمای ایران داشته باشند و عادت به فیلم دیدن در سالن‌های هنروتجربه را در این مخاطبان خاص، به وجود بیاورند. آیا تحمل این فضا، اینقدر دردناک است؟