، کمال تبریزی در کارگاه انتقال تجربه خود در نوزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت تأکید کرد: یک فیلمساز نباید در هر لحظه از ساخت فیلم به این فکر کند که چه چیزی مجاز یا غیرمجاز است و کدام پلان ممکن است کسی را ناراضی کند؛ زیرا وقتی کار بر اساس دستورالعمل، ممیزی و نگاه سفارشی مدیران پیش برود، کلیشه جای جهان فیلمساز را می‌گیرد.

این کارگردان سینما در این نشست که به موضوع کارگردانی و بازنمایی جنگ و مقاومت اختصاص داشت، با مرور تجربه‌های شخصی خود از ورود به سینما در سال‌های جنگ تا ساخت آثار ماندگار، گفت: آنچه امروز با عنوان سینمای مقاومت شناخته می‌شود، در دوره‌ای سینمای جنگ و دفاع مقدس نامیده می‌شد، اما پرسش اصلی این است که چرا انسان‌ها با یکدیگر می‌جنگند و چگونه باید با زبان سینما به این مفاهیم پرداخت.

تبریزی مجموعه‌ «روایت فتح» و حضور شهید مرتضی آوینی را نمونه‌ای درخشان از شکل‌گیری یک جریان مستقل و مبتنی بر تحلیل و تأمل دانست و افزود: تفاوت آثار اثرگذار با وقایع‌نگاری‌های شتاب‌زده در این است که پیش از ثبت واقعه، درک عمیقی از آدم‌های جنگ و انگیزه‌هایشان وجود دارد.

او برای توضیح ضرورت دیدن زاویه‌ای متفاوت، به تجربه ساخت فیلم «لیلی با من است» اشاره کرد و گفت: در فضای جنگ، تصویر غالب رزمنده مشتاق بود، اما ایده جذاب از جایی شکل گرفت که شخصیت اصلی اصلاً نخواست به جنگ برود و ترس مانع او شد؛ این گونه تضادهاست که به شخصیت‌ها جان می‌بخشد.

تبریزی تحقیق میدانی و زندگی با سوژه‌ها را پیش‌شرط رهایی از سطحی‌نگری خواند و یادآور شد: برای ساخت نخستین فیلم خود «عبور» ماه‌ها با نیروهای تیپ الغدیر یزد زندگی کرد و برای سریال «دوران سرکشی» نیز زمان زیادی را با مراکز بهزیستی گذراند تا پیچیدگی‌های واقعی موضوع را کشف کند.

این کارگردان در پایان فیلم کوتاه را بهترین بستر برای جوانان دانست تا با تشکیل گروه‌های کوچک، جهان خود را به تصویر بکشند و تأکید کرد که هنرمند نمی‌تواند برای همیشه پشت دستورالعمل‌های بیرونی پنهان بماند و آثارش همواره بازتاب‌دهنده باورهای درونی‌اش خواهد بود.