به نقل از وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، حسین سیمایی در پیام تسلیت خود نوشت:

الَّذِینَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلَائِکَةُ طَیِّبِینَ یَقُولُونَ سَلَامٌ عَلَیْکُمُ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ بِمَا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ

درگذشت اسفناکِ فقیه منزّه، عالم روشن ضمیر، مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی شبیری زنجانی (ره) بی شک خسارتی عظیم برای علم و دین است.

وسعت معلومات، ذهنِ نقّاد، فهمِ عمیق از مبانی دین، احاطه کم نظیر به رجال و حدیث، حافظه شگفت انگیز، ضبطِ دقیق تراجم و تاریخ معاصر و روایتِ بی واسطه و وفادارانه سرگذشت حوزه قم، از ویژگی هایی است که در معدودی مانند مرحوم آیت الله شبیری جمعِ نوادر شده بود و او را اولاً «مرجع تحقیق» قرار داده بود.

تقوای متمایز ایشان، در امر مرجعیت -بالاخص تصرف در وجوهات شرعیه-، دوری از مرید پروری و پرهیز از شهرت در زمانه رقابت های مذموم، حاکی از تطبیق شریفه «مخالفاً علی هواه» بر این فقیه نزیه بود.

برای نسل ما که در ابتدای تحصیل خود علامه طباطبایی را از دست دادیم، «آقا موسی زنجانی» مظهر شرافت و تجلّی زیست اخلاقی آقای طباطبایی بود.

با این همه این فقیهِ فروتن نیز در اواخر عمر خود از ادبِ سوءِ جاهلان تندرو و کم تحمل در امان نماند، گرچه با دریادلی، «مَرّوا کِراماً» از کنارشان گذشت.

امید که یاد او و نام او، چراغِ راهِ متفقِهان و شیعیان دوستدار فقاهتِ آل محمد باشد.

در پایان خدمت بیت مکرم زنجانی، به ویژه دوستان گرانقدر ایات سید جواد و دکتر سید حسن شبیری، شاگردان حضرت استاد به ویژه مقام معظم رهبری (حفظه الله)، حوزه منورّه قم، و سایر بازماندگان و داغداران تسلیت و تعزیت عرض می کنم.